«Όταν η αγάπη παύει να είναι ρόλος»

Υπάρχει μια μορφή αγάπης που μοιάζει δυνατή, βαθιά, σχεδόν μοναδική. Είναι η αγάπη που αντέχει. Που περιμένει χωρίς να πιέζει. Που κατανοεί πριν ακόμα της ζητηθεί. Που απορροφά εντάσεις και τις μετατρέπει σε ηρεμία. Είναι η αγάπη που στέκεται σταθερή όταν ο άλλος ταλαντεύεται, που κρατά το έδαφος όταν η σχέση τρέμει.

Στην αρχή, αυτή η θέση μοιάζει τιμητική. Νιώθεις ότι έχεις ρόλο. Ότι είσαι ο άνθρωπος που μπορεί να αντέξει περισσότερα. Ότι η παρουσία σου ρυθμίζει το χάος. Ότι χωρίς εσένα η ισορροπία θα χαθεί. Και ίσως, σε ένα επίπεδο, αυτό να είναι αλήθεια.

Όμως η αγάπη δεν σχεδιάστηκε για να είναι μηχανισμός σταθεροποίησης. Δεν είναι επάγγελμα, ούτε αποστολή. Δεν είναι η ικανότητά σου να διαχειρίζεσαι τη συναισθηματική αστάθεια του άλλου ούτε να λειτουργείς ως εσωτερικός του ρυθμιστής. Όταν η σχέση εξαρτάται υπερβολικά από τη δική σου αντοχή, τότε δεν μιλάμε για αμοιβαιότητα μιλάμε για λειτουργικότητα.

Και η λειτουργικότητα δεν είναι συνώνυμο της αγάπης.

Κάποια στιγμή, σχεδόν αθόρυβα, γεννιέται μια εσωτερική ερώτηση : Αν σταματήσω να κρατάω τη σχέση, θα σταθεί μόνη της;

Η ερώτηση αυτή δεν προκύπτει από πικρία. Προκύπτει από επίγνωση. Είναι η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι η διαρκής επαγρύπνηση δεν είναι ροή. Ότι το να παρακολουθείς σιωπές, να ερμηνεύεις αποστάσεις, να επαναφέρεις την επαφή όταν χαλαρώνει, δεν είναι απλώς φροντίδα. Είναι ευθύνη που δεν μοιράζεται ισότιμα.

Υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο να προσφέρεις και στο να αυτοακυρώνεσαι. Στην προσφορά υπάρχει ελευθερία. Στην αυτοακύρωση υπάρχει φόβος ο φόβος ότι αν δεν κρατήσεις εσύ, κάτι θα χαθεί. Ότι αν δεν είσαι απαραίτητος, δεν θα είσαι αρκετός.

Εδώ ξεκινά η ψυχολογική αφύπνιση.

Αναγνωρίζεις ότι η ανάγκη να είσαι ο σταθερός ίσως δεν αφορά μόνο τον άλλον. Ίσως αφορά και τη δική σου βαθύτερη ανάγκη να νιώσεις αναντικατάστατος. Να επιβεβαιώσεις την αξία σου μέσα από την αντοχή σου. Να πιστέψεις ότι η αγάπη σου είναι τόσο ποιοτική, που μπορεί να καλύψει και τα κενά της σχέσης.

Όμως η ώριμη αγάπη δεν χρειάζεται ήρωες. Δεν χρειάζεται ρυθμιστές. Δεν χρειάζεται κάποιον να κρατά τη δομή όρθια. Χρειάζεται δύο ανθρώπους που μπορούν να σταθούν χωρίς να στηρίζονται ο ένας πάνω στον άλλον για να υπάρξουν.

Η ωριμότητα αρχίζει όταν παραδέχεσαι ότι δεν θέλεις να είσαι ρόλος. Θέλεις να είσαι πρόσωπο. Θέλεις να σχετίζεσαι, όχι να σταθεροποιείς. Να μοιράζεσαι, όχι να διαχειρίζεσαι. Να αγαπάς χωρίς να μετράς πόσο αντέχεις.

Και τότε έρχεται η βαθύτερη μετατόπιση……

Η αγάπη παύει να είναι ανάγκη επιβεβαίωσης και γίνεται πράξη ελευθερίας.

Δεν αγαπάς για να κρατήσεις. Αγαπάς για να συναντήσεις.

Δεν μένεις από φόβο απώλειας. Μένεις από συνειδητή επιλογή.

Δεν περιμένεις για να αποδείξεις ότι μπορείς να αντέξεις. Περιμένεις μόνο όταν υπάρχει αμοιβαιότητα.

Η ώριμη αγάπη δεν είναι στιγμιαίος ενθουσιασμός ούτε περιστασιακή επιβεβαίωση. Είναι καθημερινή στάση. Είναι μια σιωπηλή, σταθερή γιορτή που δεν χρειάζεται θεαματικές κινήσεις για να υπάρξει. Γιορτάζεται στις καθημερινές στιγμές στις πράξεις , στη συνέπεια της παρουσίας, στην επιλογή που ανανεώνεται ξανά και ξανά. Δεν επιλέγεις τον άλλον μόνο όταν όλα είναι εύκολα τον επιλέγεις και στις σιωπές, και στις ατέλειες, και στις ημέρες που δεν έχουν ένταση αλλά έχουν βάθος.

Γιατί η αγάπη που αξίζει δεν στηρίζεται στην αγωνία της απώλειας αλλά στη σταθερότητα της απόφασης. Είναι η πράξη του να λες, με καθαρότητα «Σε επιλέγω» όχι μία φορά, αλλά κάθε μέρα. Και αυτή η συνέπεια είναι η πιο ώριμη μορφή πάθους.

Η αγάπη που έχει ωριμάσει δεν αναζητά δεύτερες ευκαιρίες αναζητά καθαρότητα. Μπορεί να σταθεί μόνο σε νέο εσωτερικό έδαφος εκεί όπου κανείς δεν χρειάζεται να αποδείξει την αξία του μέσω αντοχής. Όπου η παρουσία δεν ενεργοποιείται από τον φόβο της απώλειας, αλλά παραμένει σταθερή επειδή το επιλέγει. Όπου η σχέση δεν συντηρείται από την αγωνία ή τη διαχείριση, αλλά από μια ήρεμη, αμοιβαία βεβαιότητα ότι και οι δύο θέλουν να είναι παρόντες.

Αν αυτό το έδαφος δεν υπάρξει, τότε δεν πρόκειται για αποτυχία. Πρόκειται για αποκάλυψη. Κάποιες συνδέσεις υπάρχουν για να μας δείξουν πού ακόμα λειτουργούμε από φόβο και πού μπορούμε να μετακινηθούμε προς την ελευθερία. Δεν τελειώνουν όλες οι ιστορίες με θόρυβο πολλές ολοκληρώνονται μέσα μας, τη στιγμή που σταματάμε να παλεύουμε να τις κρατήσουμε ζωντανές μόνοι.

Γιατί η αλήθεια είναι πως όταν πάψεις να είσαι ο ρυθμιστής, αποκαλύπτεται η πραγματική δυναμική. Αν η σχέση μπορεί να σταθεί χωρίς διαχείριση, τότε έχει ουσία. Αν όχι, τότε ίσως αυτό που υπήρχε δεν ήταν ισορροπία, αλλά εξάρτηση από τον ρόλο σου.

Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη ελευθερία να αντέχεις την απουσία χωρίς να διαλύεται η ταυτότητά σου. Να μην χρειάζεσαι επιβεβαίωση για να θυμηθείς την αξία σου. Να μπορείς να αγαπάς χωρίς να μετατρέπεις την αγάπη σε απόδειξη.

Τότε η αγάπη δεν χάνεται. Μετασχηματίζεται. Γίνεται γνώση. Γίνεται εσωτερική αξιοπρέπεια. Γίνεται η ικανότητα να αγαπάς ξανά όχι λιγότερο βαθιά, αλλά πιο καθαρά. Πιο ισορροπημένα. Πιο αληθινά.

Η αληθινή ωριμότητα δεν είναι να πάψεις να αγαπάς.

Είναι να μπορείς να αγαπάς χωρίς να χάνεσαι.

Και όταν φτάσεις εκεί, η αγάπη δεν είναι πια ένταση ούτε αγωνία.

Δεν είναι ρόλος ούτε καθήκον.

Είναι καθαρή παρουσία.

Σταθερή. Συνειδητή. Ελεύθερη.

Και η παρουσία αυτή όταν είναι αμοιβαία και επιλέγεται κάθε μέρα είναι αρκετή.

«Δεν έχει σημασία να σε χρειάζονται έχει σημασία να σε επιλέγουν. Γιατί το ώριμο “σ’ αγαπώ” δεν είναι ένταση είναι συνέπεια……..!!»

«Η αγάπη υπάρχει στις λεπτομέρειες στα αθόρυβα σημάδια αφοσίωσης & φροντίδας που δείχνουν ότι η επιλογή δεν είναι μια στιγμή, αλλά καθημερινή πράξη.»

Λίλα Κακαλέτρη

Φιλόλογος με πιστοποιητικό στην Δικαστική Ψυχολογία