Η ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη αποτελεί μια πολυεπίπεδη πρόκληση που ανέδειξε τις διαρθρωτικές αδυναμίες του ευρωπαϊκού ενεργειακού σχεδιασμού. Η δική μας ήπειρος βρέθηκε απροετοίμαστη, επειδή για δεκαετίες στηρίχθηκε σε μεγάλες εξαρτήσεις — κυρίως από το ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά και από εισαγόμενα καύσιμα από τη Μέση Ανατολή.

Η μετάβαση προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας προχώρησε άνισα και χωρίς να εξασφαλιστεί επαρκής εφεδρική ισχύς.

Έτσι, κάθε γεωπολιτική κρίση —από τον πόλεμο στην Ουκρανία έως την τωρινή αστάθεια με απρόβλεπτο μέλλον στη Μέση Ανατολή— προκαλεί αναταράξεις στις αγορές και εκτόξευση τιμών, οδηγώντας τη βιομηχανία και τα νοικοκυριά σε ασφυξία.

Το κρίσιμο ερώτημα και αναπάντητο φυσικά είναι ότι ενώ η Κύπρος η οποία, αν και κράτος-μέλος της ΕΕ, δεν έχει ακόμα προχωρήσει σε εμπορική εκμετάλλευση των σημαντικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της — όπως τα «Αφροδίτη», «Καλυψώ» και «Γλαύκος».

Παρά τα αξιόλογα αποθέματα, υπολογιζόμενα σε περίπου 14–15 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια, η Λευκωσία αντιμετωπίζει μόνον πολιτικά, θεσμικά και γεωπολιτικά εμπόδια ή παίζει κάτι άλλο;

Γιατί αφού θεωρητικά η Κύπρος επομένως και η Ευρώπη έχει αποδεδειγμένα δικά της αποθέματα-κοιτάσματα δεν προχωράει άμεσα σε εξορύξεις και στην κατασκευή του απαραίτητου υποθαλάσσιου αγωγού μεταφοράς, για να λύσει το πρόβλημα της και περιμένει τον «Θείο Σάμ»;

Mήπως και το περιβόητο χρηματιστήριο της ενέργειας κρατάει όμηρο ολόκληρη την Ευρώπη και της αφαιρεί την πολιτική βούληση για κοινή στρατηγική ασφάλειας ενέργειας αφού μπορεί να έχει πραγματικά ενεργειακή αυτονομία με δικούς της μόνον πόρους;

Kρίσιμα ερωτήματα και λογικά χωρίς απάντηση όμως προς το παρόν!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΥΛΟΚΕΦΑΛΟΣ