Η Σεπτή Κυρία και το Πεπρωμένο της Υποταγής
Σε αυτή τη δύσμοιρη γωνιά της Βαλκανικής, που κατ’ ευφημισμόν ονομάζουμε «λίκνο της Δημοκρατίας», έχουμε αναπτύξει μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική ικανότητα, να μετατρέπουμε τους θεσμούς σε εποχιακά αξεσουάρ της κυβερνητικής γκαρνταρόμπας. Η Δικαιοσύνη, αυτή η σεπτή κυρία με τον επίδεσμο στα μάτια, φαίνεται πως στην Ελλάδα του «επιτελικού κράτους» δεν είναι πια τυφλή. Είναι απλώς κλινικά νεκρή – ή, ακόμα χειρότερα, έχει βγάλει τον επίδεσμο για να κλείνει το μάτι με νόημα στους ενοίκους του Μαξίμου, την ώρα που εκείνοι αδειάζουν τα ταμεία και τις ελπίδες μας.
Η ηγεσία της Δικαιοσύνης, δεν αποτελεί πλέον τον τρίτο πυλώνα του πολιτεύματος. Έχει μετατραπεί στο ορθοπεδικό δεκανίκι μιας εξουσίας που παραπαίει μέσα στον βούρκο των δικών της εγκλημάτων. Η τραγωδία μας δεν είναι ότι η εξουσία διαφθείρεται –αυτό είναι σχεδόν νομοτελειακό από την εποχή του Περικλή– αλλά η θεσμική αιμομιξία. Στην Ελλάδα, η Δικαιοσύνη δεν είναι «ανεξάρτητη αρχή», αλλά η νόμιμη ερωμένη της εκτελεστικής εξουσίας. Συγκατοικούν, συντρώγουν και, κυρίως, συνεννοούνται με τα μάτια, ενώ εμείς, οι αφελείς υπήκοοι, περιμένουμε «να μιλήσει η Δικαιοσύνη». Φευ! Η Δικαιοσύνη δεν μιλάει· απλώς ψιθυρίζει τις επιθυμίες του αφέντη της.
Κεφάλαιο Πρώτο: Το Μακάβριο Θέατρο των Τεμπών
Κοιτάξτε το θέατρο του παραλόγου στα Τέμπη. Εκεί, η ανάκριση έκλεισε με ταχύτητα που θα ζήλευαν και οι πιλότοι της Formula 1, αρκεί να μην ακουμπήσει τα «ιερά τοτέμ» της πολιτικής ηγεσίας. Ο εφέτης ανακριτής Μπακαΐμης έσπευσε να σφυρίζει τη λήξη μόλις έλαβε τις «βολικές» εκθέσεις, την ώρα που το αίμα των 57 θυμάτων ζητάει ακόμα λογαριασμό κάτω από τις τσιμεντωμένες ράγες.
Είναι να απορεί κανείς με τη θρασύτητα. Το Δημόσιο δηλώνει παράσταση πολιτικής αγωγής μόνο κατά του σταθμάρχη! Πρόκειται για μια νομική σχιζοφρένεια, το κράτος εγκαλεί τον υπάλληλό του για να μην αναγκαστεί να εγκαλέσει τον εαυτό του. Είναι η αποθέωση της μετατόπισης ευθύνης. Και ενώ οι συγγενείς βράζουν από οργή, η κυβέρνηση ξοδεύει 1,6 εκατομμύρια ευρώ για να διαρρυθμίσει μια αίθουσα στο Γαιόπολις. Λες και το πρόβλημα της αλήθειας στην Ελλάδα ήταν ο εξαερισμός και οι μοκέτες, και όχι η δυσοσμία της συγκάλυψης που αναδύεται από τα υπουργικά γραφεία. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, με εκείνο το ύφος του «πεφωτισμένου δασκάλου», μας κουνάει το δάχτυλο λέγοντας πως η προστασία της Δικαιοσύνης είναι ο μόνος τρόπος να μάθουμε την αλήθεια. Προφανώς εννοεί την αλήθεια που δεν λερώνει τα κοστούμια τους.
Κεφάλαιο Δεύτερο: Predator και Ψηφιακός Φασισμός
Αλλά το κερασάκι στην τούρτα της σήψης είναι οι υποκλοπές. Εδώ η ιστορία ξεπερνά και τα πιο σκοτεινά σενάρια του Τζον Λε Καρέ. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, αποφάσισε πως «δεν τρέχει κάστανο». Παρά τα στοιχεία για Ισραηλινούς πράκτορες της σκοτεινής Unit 81 και της Unit 8200, παρά το γεγονός ότι παρακολουθούνταν ο αρχηγός του στρατεύματος, υπουργοί και εισαγγελείς, η υπόθεση αρχειοθετείται με επιχειρήματα που θα έκαναν ακόμα και πρωτοετή της Νομικής να κοκκινίσει από ντροπή.
Μας λένε, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως επειδή στη λίστα του Predator ήταν και ο Λαζόπουλος ή ο Φουρθιώτης, δεν υπάρχει ζήτημα εθνικής ασφάλειας! Καταλάβατε το σκεπτικό; Αν ο κατάσκοπος κρυφοκοιτάζει μαζί με τα κρατικά απόρρητα και την ιδιωτική ζωή ενός κωμικού, τότε η κατασκοπεία παραγράφεται λόγω... γραφικότητας. Πρόκειται για έναν νομικισμό της δεκάρας, ένα θεσμικό λουμπάγκο. Η ηγεσία της Δικαιοσύνης έπαθε ψύξη από τα ρεύματα που φυσούν από το Μαξίμου και έμεινε ακίνητη, προστατεύοντας τα νώτα της κυβέρνησης.
Το αποκορύφωμα; Ο ίδιος ο δικαστικός λειτουργός που «καθαρίζει» την υπόθεση, ήταν ο άνθρωπος που υπέγραφε τις άρσεις απορρήτου στην ΕΥΠ την επίμαχη περίοδο. Δηλαδή, ο ελεγχόμενος ελέγχει τον εαυτό του και βρίσκει πως είναι αθώος, αγνός και άσπιλος. Τέτοια αυτοπεποίθηση είχαν να δουν οι θεσμοί από την εποχή που ο Παπαδόπουλος έβαζε τη χώρα στον γύψο για να την «θεραπεύσει».
Κεφάλαιο Τρίτο: Η Κοινωνιολογία της Απάθειας
Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί η ηγεσία της Δικαιοσύνης τολμά να προκαλεί το κοινό αίσθημα με τέτοια απροκάλυπτη πρεμούρα συγκάλυψης; Η απάντηση κρύβεται στον «νεοέλληνα νοικοκυραίο». Αυτόν τον παράξενο τύπο που θεωρεί ότι η Δημοκρατία είναι κάτι που του χρωστάνε οι άλλοι, ενώ ο ίδιος ασχολείται με το ποιος παίκτης θα αποχωρήσει από το επόμενο Survivor.
Όσο ο πολίτης δέχεται ως φυσιολογικό το να παρακολουθείται ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ από ένα λογισμικό-φάντασμα και η Δικαιοσύνη να λέει «δεν πειράζει», τόσο η εξουσία θα αποθρασύνεται. Η διαπλοκή της δικαστικής ηγεσίας με την εκτελεστική εξουσία δεν πλήττει μόνο τα πρόσωπα· πλήττει την ίδια την έννοια της κοινωνικής συνοχής. Αν ο νόμος δεν ισχύει για τους ισχυρούς, τότε δεν είναι νόμος, είναι συνθηκολόγηση.
Η ηγεσία της Δικαιοσύνης δεν υπηρετεί πια το Νόμο· υπηρετεί την επιβίωση ενός συστήματος που λειτουργεί ως Λερναία Ύδρα. Κάθε κεφάλι –είτε φοράει δικαστική τήβεννο, είτε υπουργικό κουστούμι, είτε κρατάει το μικρόφωνο ενός «πετσωμένου» καναλιού– τρέφεται από το ίδιο σώμα, το δημόσιο χρήμα και την ηθική απάθεια του όχλου.
Κεφάλαιο Τέταρτο: Η Ιστορική Παθογένεια
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ένα σοβαρό κράτος δικαίου. Υπήρξε ένα κράτος «κουμπάρων», «ημετέρων» και «διατεταγμένων υπηρεσιών». Από τη δίκη του Λαμπράκη μέχρι το σκάνδαλο των υποκλοπών, το νήμα είναι ενιαίο: Η Δικαιοσύνη χρησιμοποιείται ως το πλυντήριο των ανομιών της δεξιάς (και όχι μόνο) παράταξης.
Όταν ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές αποκαλύπτει ότι υπάρχουν μάρτυρες έτοιμοι να καταθέσουν νέα στοιχεία και η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου τους αγνοεί επιδεικτικά, δεν μιλάμε για παράλειψη. Μιλάμε για θεσμική εκτροπή. Είναι η στιγμή που το κράτος βγάζει τη μάσκα της νομιμότητας και δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, το πρόσωπο ενός αδίστακτου συμμορίτη που κρατάει το νόμο στα χέρια του σαν ρόπαλο.
Η Δικαιοσύνη ως «Συνοδός Πολυτελείας»
Κλείνοντας, ας είμαστε ειλικρινείς: Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν απονέμεται· διανέμεται ως φιλοδώρημα στους πιστούς του καθεστώτος. Όταν η εκτελεστική εξουσία και η δικαστική ηγεσία συγκατοικούν στο ίδιο κρεβάτι, το παιδί που θα γεννηθεί δεν θα λέγεται «Δίκαιο», αλλά «Τυραννία με δημοκρατικό περιτύλιγμα».
Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν είναι πια τυφλή. Είναι μια ακριβή μισθωμένη συνοδός, που ακολουθεί τον πελάτη της (την κυβέρνηση) σε κάθε του αθλιότητα, φροντίζοντας να κρατάει το φόρεμά της καθαρό από το αίμα των Τεμπών και τη λάσπη των υποκλοπών. Και εμείς; Εμείς απλώς παρακολουθούμε το λογαριασμό να μεγαλώνει, περιμένοντας μια κάθαρση που δεν θα έρθει ποτέ από αυτούς που επωφελούνται από τη βρωμιά.
Η ιστορία θα τους κρίνει όλους. Αλλά φοβάμαι πως στην Ελλάδα, η Ιστορία είναι και αυτή μια άλλη «συνοδός» που γράφεται από τους νικητές και τους συγκρατημένους.
Και εις ανώτερα, σύντροφοι της «φιλελεύθερης» παράκρουσης. Το επόμενο σκάνδαλο σας περιμένει στη γωνία, και η Δικαιοσύνη είναι ήδη εκεί, με το σαπούνι και το σφουγγάρι στο χέρι.