Σιδηρόδρομος στην Λακωνία 

Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος 

Με αφορμή το αίτημα του προέδρου του Επιμελητηρίου Λακωνίας Γιάννη Παναρίτη προς τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, Χρίστο Δήμα σχετικά με την επέκταση του σιδηροδρόμου και προς την Λακωνία, έρχεται στο μυαλό μας μια πρόταση του αειμνήστου Λάκωνα πολιτικού Λεωνίδα Γρηγοράκου.

Το ερώτημα είναι εύλογο και αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια εποχή που η συζήτηση για τις μεταφορές και τις υποδομές επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο.

Η πρόταση που είχε διατυπώσει πριν από χρόνια ο αείμνηστος Λεωνίδας Γρηγοράκος, να προβλεφθεί κατά την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου Λεύκτρο – Σπάρτη χώρος (ανάμεσα στις λωρίδες ανόδου καθόδου ) για μελλοντική σιδηροδρομική γραμμή, έμοιαζε τότε τολμηρή, ίσως και ουτοπική για πολλούς.

Σήμερα όμως, καθώς η Ευρώπη επενδύει όλο και περισσότερο στις σιδηροδρομικές μεταφορές και τη βιώσιμη κινητικότητα, η συζήτηση αυτή αποκτά νέα διάσταση.

Η Λακωνία παραμένει ένας από τους λίγους νομούς της χώρας χωρίς σύγχρονη σιδηροδρομική σύνδεση.

Η πρόσβαση βασίζεται αποκλειστικά στο οδικό δίκτυο, ενώ η ανάπτυξη του τουρισμού, των εξαγωγών αγροτικών προϊόντων και των εμπορευματικών μεταφορών δημιουργεί νέες ανάγκες.

Η πρόσφατη παρέμβαση του Προέδρου του Επιμελητήριο Λακωνίας, Γιάννη Παναρίτη , προς τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών Χρίστο Δήμα, έρχεται να υπενθυμίσει ότι το θέμα δεν έχει εγκαταλειφθεί από την τοπική κοινωνία.

Ρεαλιστικά, η κατασκευή μιας νέας σιδηροδρομικής γραμμής προς τη Σπάρτη ή και το Γύθειο απαιτεί τεράστιους οικονομικούς πόρους, μακροχρόνιο σχεδιασμό και ισχυρή πολιτική βούληση.

Δεν πρόκειται για έργο που μπορεί να υλοποιηθεί άμεσα. 

Άλλωστε στα αρχικά σχέδια (από την εποχή του Χ. Τρικούπη), υπήρξε πρόβλεψη για σιδηροδρομική γραμμή που θα ξεκινούσε από τον Πύργο, θα διέσχιζε τη Μεγαλόπολη και θα κατέληγε στη Σπάρτη και το Γύθειο , που δυστυχώς  ποτέ δεν υλοποιήθηκε .

Από την άλλη πλευρά, πολλά μεγάλα έργα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα —όπως ο αυτοκινητόδρομος Λεύκτρο – Σπάρτη— κάποτε αντιμετωπίζονταν επίσης ως μακρινά όνειρα.

Όπως μετά από 42 χρόνια είδαμε να τελειώνουν οι εργασίες ανάδειξης των παλατιών του Μυστρά. 

Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα να μην είναι αν ο σιδηρόδρομος θα φτάσει αύριο στη Λακωνία, αλλά αν η περιοχή θα διεκδικήσει από σήμερα τη θέση της στους μελλοντικούς εθνικούς και ευρωπαϊκούς σχεδιασμούς μεταφορών.

Όνειρο; Ναι.
Απατηλό; Όχι απαραίτητα.

Γιατί η ιστορία δείχνει ότι οι μεγάλες υποδομές ξεκινούν πάντα ως μια ιδέα που κάποιοι τόλμησαν να διατυπώσουν πολύ πριν θεωρηθεί εφικτή.

Και ίσως η πρόταση του Λεωνίδα Γρηγοράκου, που πριν από χρόνια προκάλεσε χαμόγελα και αμφισβήτηση, να αποδειχθεί τελικά περισσότερο διορατική απ' όσο πολλοί πίστευαν τότε.

Ίσως το τωρινό αίτημα του Γιάννη Παναρίτη μετά από μερικά χρόνια να μπορεί να υλοποιηθεί.