Ας σοβαρευτούμε λίγο, αν και η εγχώρια πολιτική σκηνή δεν προσφέρεται για πολιτική ανάλυση αλλά για επείγουσα εισαγωγή στο Δρομοκαΐτειο. Διαβάζω ότι ο γνωστός τηλε-πασπαρτού και νυν Υπουργός, Άδωνις Γεωργιάδης, δήλωσε πως δίνει «τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του» για τη «συντριβή της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς».

Αν ζούσε ο Ζακ Λακάν, θα του έστελνε λουλούδια. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτικό λόγο, αλλά με την απόλυτη ενσάρκωση της ψυχαναλυτικής jouissance, την ηδονική απόλαυση του συμπτώματος.

Ο Άδωνις δεν πολεμά την Αριστερά. Πολεμά ένα φάντασμα, έναν φαντασιακό εχθρό τον οποίο έχει απόλυτη ανάγκη για να υπάρξει ως πολιτικό υποκείμενο. Ο «πολεμιστής» χρειάζεται απεγνωσμένα το «τέρας». Είναι μια κλασική περίπτωση μετα-ψυχροπολεμικού αντικομουνισμού, όσο λιγότερο υπαρκτός είναι ο κομμουνισμός στην πραγματική ζωή, τόσο περισσότερο διογκώνεται ως μυθικός μπαμπούλας στο μυαλό του διώκτη του.

Διότι, για ποια «αριστερή ηγεμονία» μας τσαμπουνάνε, σε μια χώρα όπου:

Η Δεξιά κυβερνά, με ελάχιστα διαλείμματα, από την εποχή του Όθωνα, του Γλύξμπουργκ και του Παπάγου, μέχρι σήμερα.

Η οικονομική ολιγαρχία και οι εγχώριες ελίτ κάνουν κουμάντο στο απυρόβλητο.

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ελέγχονται με όρους απόλυτου, μονοφωνικού γκεμπελισμού.

Το βαθύ κράτος και οι παρα-μηχανισμοί του ανήκουν παραδοσιακά στη συντηρητική πολυκατοικία, η οποία χρηματοδοτείται αδρά από τις τράπεζες και τη δομική πελατειακή διαφθορά.

Η «αριστερή ηγεμονία» είναι ένας βολικός μύθος, κατασκευασμένος στα τέλη της δεκαετίας του ’90 για να εξυπηρετήσει δύο πολύ πονηρούς σκοπούς.

για να ενισχύσει το ιδεολογικό ριφιφί του «Ακραίου Κέντρου».

Ο πρώτος στόχος ήταν η απονομιμοποίηση της Μεταπολίτευσης. Έπρεπε να πειστεί ο νεοέλληνας ότι για όλα τα δεινά του φταίνε οι κοινωνικές κατακτήσεις, η δημόσια παιδεία, η δωρεάν υγεία και τα εργασιακά δικαιώματα. Όλα βαφτίστηκαν «αριστερή παθογένεια» για να ανοίξει ο δρόμος για τη νεοφιλελεύθερη λεηλασία.

Ο δεύτερος στόχος ήταν το εσωτερικό ξεκαθάρισμα στη Δεξιά. Ο επιθετικός κανιβαλισμός της αγοράς δεν μισούσε μόνο τους κομμουνιστές, μισούσε εξίσου τον κρατικό παρεμβατισμό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τη λογική του «κοινωνικού συμβολαίου» και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Για τους σύγχρονους γιάπηδες, ο καραμανλισμός ήταν «μολυσμένος» από αριστερίτιδα. Έπρεπε, λοιπόν, να εξοβελιστεί, ώστε να επιτευχθεί ο ανίερος γάμος ανάμεσα στους τεχνοκράτες του real estate και τα ορφανά της Χούντας. Από αυτήν ακριβώς τη μήτρα γεννήθηκε το πιο αποκρουστικό πολιτικό υβρίδιο της εποχής μας, το «Ακραίο Κέντρο». Άνθρωποι που φορούν ευρωπαϊκά κοστούμια, αλλά σκέφτονται με το τσεκούρι της μισαλλοδοξίας.

Το κερασάκι στην τούρτα της άδωνης φαιδρότητας είναι το μόνιμο, νηπιακό επιχείρημα ότι «όπου κυβέρνησε η Αριστερά έφερε μόνο φτώχεια και μιζέρια».

Αν η ιστορική ανάλυση γίνεται με όρους οπαδικού καφενείου, τότε ας τους επιστρέψουμε το επιχείρημα, η δική τους παράταξη, ο καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός και η «ελεύθερη αγορά», τι ακριβώς προσέφεραν στην ανθρωπότητα;

Μήπως δεν ήταν η δική τους ιδεολογία που γέννησε δύο Παγκόσμιους Πολέμους; Μήπως δεν ήταν το δικό τους σύστημα που εξέθρεψε τον Ναζισμό, τον Φασισμό και τα κρεματόρια; Μήπως η αποικιοκρατία, οι αιμοσταγείς δικτατορίες, τα παγκόσμια οικονομικά κραχ, η προσφυγιά και η εξαθλίωση ολόκληρων ηπείρων δεν φέρουν τη σφραγίδα της δεξιάς κυριαρχίας; Αλλά, βλέπετε, η Ιστορία είναι μια ενοχλητική επιστήμη για όσους έχουν μάθει να την πουλάνε με το κιλό στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης θα συνεχίσει να ωρύεται στα παράθυρα για το «κόκκινο τέρας», διότι αν το τέρας πεθάνει, ο ίδιος θα επιστρέψει στην πολιτική ανυπαρξία. Είναι καταδικασμένος να κυνηγάει φαντάσματα.

Το τραγικό δεν είναι ότι ένας γραφικός τηλε-βιβλιοπώλης παριστάνει τον αρχιστράτηγο σε έναν πόλεμο που διεξάγεται αποκλειστικά μέσα στο κρανίο του. Το αληθινά τραγικό είναι ότι αυτή η χώρα, που γέννησε κάποτε τον ορθό λόγο, κατάντησε να παρακολουθεί έναν πολιτικό Δον Κιχώτη να επιτίθεται σε ανεμόμυλους, την ίδια ώρα που οι χορηγοί του πίσω από την πλάτη του, της κλέβουν και το τελευταίο αλέτρι.