Ας μη κρυβόμαστε, το αριστερό ημικύκλιο του πολιτικού φάσματος δεν είναι ο πολιτικός χώρος της προτίμησής μου. Για να εξηγηθώ και να μην παρεξηγηθώ, αυτό συμβαίνει γιατί πιστεύω ότι η αριστερά απέχει ιδεολογικά από την πραγματικότητα παραπάνω απ’ όσο οι υπόλοιποι. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι όποτε κληθούν να κυβερνήσουν, οι αριστεροί αναγκάζονται από την πραγματικότητα σε θεαματικές κωλοτούμπες στη διακυβέρνησή τους, πολλαπλασιάζοντας το ρίσκο λαθών που θα έχουν αρνητικό αντίκτυπο στο σύνολο της κοινωνίας και στην οικονομία, που είναι η εφαρμοσμένη πολιτική.
Ίσως γι’ αυτό συχνά θα με τσακώσετε να επικρίνω τις αριστερόστροφες επιδοματικές και φορολογικές πολιτικές της σημερινής κεντροδεξιάς κυβέρνησης (με την έμφαση στο κεντρό-), στεναχωρώντας φίλους και μη για το καλό τους. Φτάνει η αυτοαναφορά για σήμερα.
Ανάμεσα λοιπόν στους δυο σημερινούς μονομάχους της δεύτερης θέσης, τους κ.κ. Τσίπρα και Ανδρουλάκη έχουμε πει στο παρελθόν πολλά και όχι τυχαία.
Όμως δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι "ολική επαναφορά” του κ. Τσίπρα έτυχε πολύ θερμής υποδοχής και ενδιαφέροντος από τα ευρύτερα μέσα και ενημέρωσης της χώρας. Τόσο το βιβλίο του Ιθάκη, όσο και η πρώιμη επωαζόμενη πολιτική του επιστροφή προβλήθηκε υπερεπαρκώς, ενώ εντός της αριστεράς οι περισσότεροι ψηφοφόροι τον ακολούθησαν με - ή - χωρίς τους πρώην συντρόφους του ως αποτέλεσμα αυτού. Για να αποφύγω να σας κουράσω, νομίζω ότι η αριστερά έχει δεύτερο ρόλο στην πρωταγωνιστική παρουσία του κ. Τσίπρα, του κ. "Τεφλόν”, ενώ το κέντρο και το ΠΑΣΟΚ χαίρουν σεβασμού για την διαχρονική συνεισφορά τους στη χώρα (από αρκετούς), ενώ κανείς δεν μοιάζει να συμπαθεί τον κ. Ανδρουλάκη ή έστω να του δίνει το benefit-of-the-doubt.
Σε συζήτηση που είχαμε για το θέμα αυτό προσφάτως με κεντρώους, και συντηρητικούς κεντρώους μάλιστα, άκουσα μια ξεκάθαρη ερμηνεία που ίσως ρίχνει λίγο φως στην παραπάνω ασυμμετρία. Χωρίς να εξετάζω ακόμα αν είναι καλή ή κακή.
Οι φίλοι μου λοιπόν λέγουν ότι ο κ. Τσίπρας είναι αγαπημένος στα "υψηλά επιχειρηματικά συμφέροντα” γιατί τους δίνει υποσχέσεις και επικοινωνεί μαζί τους συχνά-πυκνά, και για αυτό έχει και την σχετική τους εύνοια. Αντίθετα ο κ. Ανδρουλάκης πέραν της αρχικής γνωριμίας όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ, δεν έχει διατηρήσει ανάλογη επαφή, ούτε διακινδύνευσε υποσχέσεις.
Μπορούμε να πούμε ότι ο κ. Ανδρουλάκης, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τόσα χρόνια δεν είχε ποτέ την τύχη να βιώσει τέτοια υποδοχή που επιφυλάχθηκε στον κ. Τσίπρα.
Πάμε τώρα σε ακόμα πιο ολισθηρό έδαφος: τόσο η ενίσχυση της προβολής των λαθών και των σκανδάλων της σημερινής κυβέρνησης Μητσοτάκη, όσο και η απαξίωση της αντιπολίτευσης του κ. Ανδρουλάκη, δείχνουν την "πρεμούρα” των προαναφερθέντων να δουν κάποιον περισσότερο "συνεργάσιμο” από τους δυο πρώτους στην εξουσία, έστω και το 2031.
Δεν θα μπω σε αξιολογική ανάλυση των παραπάνω λεχθέντων, καταρχήν διότι δεν έχω πληροφόρηση από πρώτο χέρι. Το αφήνω όμως πάνω στο τραπέζι για την συζήτηση.
Εσείς τι λέτε;
Πηγή: https://www.capital.gr