Πόσο υποκριτές είμαστε τελικά…

Γράφει ο Λάμρπος Λαμπρόπουλος

Με αφορμή τους τραγικούς θανάτους των τριών πυροσβεστών, γεννιούνται κάποιες σκέψεις, ένας βαθύς προβληματισμός και ίσως λίγες τύψεις που θα έπρεπε να μας απασχολούν όλους, αλλά κυρίως όσους διαχρονικά λαμβάνουν αποφάσεις για αυτή τη χώρα.

Ίσως να κάνω και λάθος. 

Όμως η ζωή έχει δείξει πως οφείλουμε να λέμε και να γράφουμε αυτά που πραγματικά πιστεύουμε.

 Όχι γιατί τα λόγια μπορούν να απαλύνουν τον πόνο των οικογενειών που έχασαν τους ανθρώπους τους – αυτός ο πόνος δεν περνά ποτέ. 

Αλλά μήπως… έστω και τώρα, αλλάξουμε κάτι. 

Μήπως αλλάξουμε εμείς ως κοινωνία και αλλάξουν και εκείνοι που κρατούν τις τύχες αυτού του τόπου στα χέρια τους.

Δυστυχώς, στην καθημερινότητά μας…

Τους βρίζουμε όταν μας βεβαιώνουν μια παράβαση.

Τους αμφισβητούμε όταν επιχειρούν.

Τους απαξιώνουμε μόνο και μόνο επειδή φορούν μια στολή.

Και μετά…

Όταν ένας αστυνομικός , ένας πυροσβέστης, ένας πιλότος , ένας λιμενικός , ένας στρατιωτικός , δεν επιστρέψει ποτέ στο σπίτι του, ξαφνικά όλοι θυμόμαστε να μιλήσουμε για ήρωες.

Όλοι εκφράζουμε ευγνωμοσύνη.

Όλοι δακρύζουμε.

Όλοι υποκλινόμαστε μπροστά στη θυσία τους.

Αλλά τότε είναι ήδη αργά.

Ο πραγματικός σεβασμός δεν αποδίδεται πάνω από ένα φέρετρο. Αποδίδεται όσο αυτοί οι άνθρωποι είναι ζωντανοί. 

Φεύγουν κάθε μέρα από το σπίτι τους χωρίς να γνωρίζουν αν θα επιστρέψουν στην οικογένειά τους.

Δεν είναι όλοι αλάνθαστοι. Κανένας θεσμός δεν είναι.

Τα λάθη πρέπει να ελέγχονται, να αναδεικνύονται και να κρίνονται.

Είναι όμως άδικο να καταδικάζονται συλλήβδην άνθρωποι που, όταν οι περισσότεροι τρέχουν να σωθούν, εκείνοι τρέχουν προς τον κίνδυνο για να σώσουν τους άλλους.

Σήμερα πενθούμε έναν πυροσβέστη στη Λακωνία και δύο στην Κρήτη.

Χθες έναν αστυνομικό.

Προχθές έναν πιλότο.

Και πριν μερικές ημέρες έναν λιμενικό.

Αύριο ίσως κάποιον ακόμη που φόρεσε τη στολή με σκοπό να υπηρετήσει τον συνάνθρωπό του.

Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να θυμόμαστε την αξία τους μόνο όταν οι σειρήνες ηχούν πένθιμα.

Οι ήρωες δεν γίνονται ήρωες τη μέρα που πεθαίνουν.

Είναι ήρωες κάθε μέρα που υπηρετούν, κάθε μέρα που βάζουν το καθήκον πάνω από τον προσωπικό τους κίνδυνο.

Η Πολιτεία οφείλει να τους παρέχει τα μέσα, την εκπαίδευση και την προστασία που χρειάζονται για να κάνουν τη δουλειά τους με ασφάλεια.

Και η κοινωνία οφείλει να τους σέβεται όσο είναι στη ζωή όχι μόνο όταν τους συνοδεύει στην τελευταία τους κατοικία.

Γιατί η μεγαλύτερη τιμή προς όσους χάθηκαν δεν είναι τα λόγια μετά την τραγωδία, αλλά η έμπρακτη αλλαγή πριν από την επόμενη.