Κάθε καλοκαίρι στο  ίδιο  έργο  θεατές! Οι Δήμοι παρουσιάζουν τα προγράμματα των πολιτιστικών τους εκδηλώσεων. Οι τοπικές κοινότητες και οι πολιτιστικοί σύλλογοι, με εθελοντισμό και προσωπική δουλειά, οργανώνουν εκδηλώσεις, συναυλίες και γιορτές! Οι πλατείες γεμίζουν, τα τραπέζια στήνονται, οι μουσικές παίζουν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν φωτογραφίες από τις «ζωντανές» πλατείες των χωριών!

Και όλοι αισθανόμαστε, έστω για λίγο, ότι η ελληνική ύπαιθρος αναπνέει ξανά!

Όμως ας είμαστε ειλικρινείς.

Δεν αναπνέει! Απλώς παίρνει μια καλοκαιρινή ανάσα!

Γιατί μόλις περάσει ο Αύγουστος, η πραγματικότητα επιστρέφει! Τα χωριά αδειάζουν. Οι νέοι επιστρέφουν στις πόλεις. Τα σχολεία σε πολλές περιοχές λειτουργούν με όλο και λιγότερα παιδιά. Οι ηλικιωμένοι μένουν πίσω. Οι μικρές επιχειρήσεις δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Η αγροτική παραγωγή πιέζεται. Οι υπηρεσίες μειώνονται και οι αποστάσεις από νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες και βασικές υποδομές μεγαλώνουν!

Κι εμείς πανηγυρίζουμε επειδή για μία βραδιά η πλατεία ήταν γεμάτη!

Η  επίπλαστη  εικόνα  μας !!!

Και εδώ βρίσκεται η ευθύνη της πολιτείας, των Περιφερειών και των Δήμων! Δεν αρκεί να διοργανώνουμε εκδηλώσεις και να μετράμε επιτυχίες με βάση την προσέλευση μιας βραδιάς. Δεν αρκεί να μιλάμε κάθε καλοκαίρι για «αναβίωση των χωριών» επειδή επέστρεψαν οι απόδημοι για τις διακοπές τους!

Το ερώτημα είναι άλλο!

Τι κάνουμε ώστε να μπορούν να μείνουν οι νέοι;

Τι κάνουμε ώστε μια νέα οικογένεια να μη θεωρεί αυτονόητο ότι πρέπει να φύγει; Τι κάνουμε για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας; Τι κάνουμε για να στηριχθεί ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος; Τι κάνουμε για να παραμείνουν ανοιχτά τα σχολεία; Για να υπάρχει γιατρός και πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας; Για να υπάρχουν συγκοινωνίες; Για να αποκτήσουν οι κάτοικοι σύγχρονες ψηφιακές υποδομές; Για να μπορεί ένας νέος να επιχειρήσει στον τόπο του χωρίς να χρειάζεται να μεταναστεύσει;

Εκεί πρέπει να κριθεί η πολιτική για την ύπαιθρο!

Όχι στην εξέδρα    αλλά  στην ωμή και  αμείλικτη καθημερινότητα!

Οι  εκδηλώσεις , ασφαλώς, είναι πολύτιμες! Είναι παράδοση, μνήμη, πολιτισμός και κοινωνική συνοχή. Και πολλές φορές οι πολιτιστικοί σύλλογοι κρατούν μόνοι τους ζωντανό ένα χωριό που η πολιτεία έχει αφήσει πίσω. Τους αξίζει αναγνώριση και στήριξη!

Αλλά δεν μπορεί η πολιτιστική δραστηριότητα να γίνει υποκατάστατο της πολιτικής για την ύπαιθρο!

Δεν μπορεί ο Δήμος να θεωρεί ότι έκανε το καθήκον του επειδή χρηματοδότησε μια συναυλία, ενώ την ίδια στιγμή ένα χωριό δεν έχει βασικές υποδομές.

Δεν μπορεί η Περιφέρεια να μιλά για ανάπτυξη χωρίς να απαντά στο ερώτημα πώς θα δημιουργηθούν μόνιμες θέσεις εργασίας.

Και δεν μπορεί η κεντρική Πολιτεία να θυμάται την ελληνική επαρχία μόνο όταν χρειάζεται να μιλήσει για «παράδοση», «ρίζες» και «ελληνικό χωριό»!

Οι ρίζες δεν κρατούν έναν τόπο ζωντανό όταν δεν υπάρχει νερό για να ποτιστούν.

Χρειάζεται μια πραγματική εθνική και περιφερειακή στρατηγική για την ύπαιθρο. Με συγκεκριμένα μέτρα, χρονοδιάγραμμα, χρηματοδότηση και μετρήσιμα αποτελέσματα. Με προτεραιότητα στους νέους ανθρώπους, στις οικογένειες, στην παραγωγή και στην επιχειρηματικότητα.

Γιατί ο πραγματικός δείκτης επιτυχίας δεν είναι πόσοι άνθρωποι χόρεψαν στην πλατεία τον Δεκαπενταύγουστο!

Είναι πόσοι αποφάσισαν να μη φύγουν τον Σεπτέμβριο!

Αν δεν αλλάξει αυτή η λογική, θα συνεχίσουμε να έχουμε κάθε χρόνο όλο και καλύτερα πανηγύρια και όλο και πιο άδεια χωριά.

Και κάποια στιγμή θα πρέπει να παραδεχτούμε την πικρή αλήθεια:

Δεν αναστήσαμε τα χωριά μας. Απλώς μάθαμε να γιορτάζουμε την ερήμωσή τους! Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να καταργήσουμε τις  εκδηλώσεις!

Είναι να φτάσουμε κάποτε στο σημείο όπου δεν θα χρειαζόμαστε ένα πανηγύρι για να αποδείξουμε ότι το χωριό μας είναι ζωντανό!

Γιατί ένα πραγματικά ζωντανό χωριό δεν χρειάζεται σκηνή, ηχεία και φωτισμό για να αποδείξει ότι υπάρχει.

Έχει ανθρώπους. Έχει παιδιά. Έχει δουλειές. Έχει σχολείο. Έχει μέλλον.

Και αυτό το μέλλον δεν θα το φέρει καμία  εκδήλωση  μιας  βραδυάς!

Θα το φέρει η πολιτική βούληση να κρατήσουμε τους ανθρώπους στον τόπο τους!