Γίναμε πρόσφατα θεατές σε μια θυελλώδη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Βορείου Αιγαίου με πρωταγωνιστές τους κτηνοτρόφους της περιοχής! Ναι αυτούς που έχουν κάθε λόγο να είναι εξοργισμένοι. Όταν βλέπεις τα ζώα σου, τον μόχθο μιας ζωής, την περιουσία και το μέλλον της οικογένειάς σου να χάνονται μέσα σε μια κρίση που μοιάζει να μην έχει τέλος, δεν σε πιάνει διάθεση για ευγενικές συζητήσεις και χειραψίες!
Η οργή είναι δικαιολογημένη.
Το ερώτημα είναι, όμως εάν αυτή η οργή αν έχει βρει τον σωστό παραλήπτη!
Γιατί είναι εύκολο να τα βάζεις με τον Διευθυντή της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας! Είναι εκεί, τον βλέπεις, μπορείς να του φωνάξεις, να τον καταγγείλεις, να τον κάνεις σύμβολο όλων όσων δεν λειτουργούν!
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα! Ο άνθρωπος αυτός δεν κυβερνά τη χώρα!
Δεν χαράσσει εθνική πολιτική. Δεν αποφασίζει μόνος του πώς θα αντιμετωπιστεί η ευλογιά των προβάτων! Δεν καθορίζει το πλαίσιο, ούτε αποφασίζει για τη συνολική στρατηγική. Είναι ένας υπηρεσιακός παράγοντας που καλείται να εφαρμόσει αποφάσεις και οδηγίες της Κεντρικής Διοίκησης!
Είναι ο δύστυχος αυτός «η τελευταία τρύπα του ζουρνά»!
Και κάπου εδώ δένει η έκφραση του λαού μας «άλλο ο γάιδαρος κι άλλο το σαμάρι».
Διότι, όσο κι αν βολεύει να χτυπάς το σαμάρι, ο γάιδαρος βρίσκεται αλλού! Και στην περίπτωση της κρίσης που βιώνει η κτηνοτροφία, βρίσκεται στην Αθήνα!
Ναι η πολιτική ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο! Ανήκει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία έχει την ευθύνη της κεντρικής διαχείρισης μιας κρίσης που απειλεί να αφήσει πίσω της καμένη γη στον κτηνοτροφικό κόσμο!
Και το βασικό ερώτημα παραμένει αμείλικτο! Ποιο ακριβώς είναι το βιώσιμο σχέδιο της Κυβέρνησης;
Γιατί μέχρι στιγμής, εκείνο που βλέπουν οι κτηνοτρόφοι είναι κοπάδια να χάνονται, αγωνία να μεγαλώνει, παραγωγούς να βρίσκονται σε απόγνωση και την Πολιτεία να εμφανίζεται περισσότερο ως διαχειριστής της καταστροφής παρά ως δύναμη πρόληψης και λύσης!
Δεν μπορεί η απάντηση σε μια κρίση να είναι διαρκώς «σφάξτε και βλέπουμε»!
Δεν μπορεί η ελληνική κτηνοτροφία να αντιμετωπίζεται σαν ένας αριθμός σε κάποιο υπηρεσιακό έγγραφο. Πίσω από κάθε κοπάδι που χάνεται υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, εισοδήματα και μια ολόκληρη παραγωγική δραστηριότητα που, ειδικά για τη Λέσβο, (και στη Θεσσαλία) δεν είναι απλώς ένας οικονομικός δείκτης!
Είναι ζωή!
Οι κτηνοτρόφοι, λοιπόν, καλά κάνουν και διαμαρτύρονται! Καλά κάνουν και φωνάζουν. Καλά κάνουν και απαιτούν απαντήσεις!
Αλλά η Περιφέρεια δεν μπορεί να μετατραπεί στον σάκο του μποξ για μια πολιτική που σχεδιάζεται —ή που αποτυγχάνει να σχεδιαστεί— στην Κεντρική εξουσία!
Ο Διευθυντής της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας δεν είναι ο υπουργός! Δεν είναι η κυβέρνηση. Δεν αποφασίζει το εθνικό σχέδιο. Είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται στο πεδίο και καλείται, συχνά χωρίς τα απαραίτητα μέσα και περιθώρια, να εκτελέσει αποφάσεις άλλων.
Αν οι κτηνοτρόφοι θέλουν πραγματικά απαντήσεις, τότε τα βέλη πρέπει να αλλάξουν κατεύθυνση.
Όχι προς τη Μυτιλήνη αλλά προς την Αθήνα!
Όχι προς την Περιφέρεια αλλά προς τη Κυβέρνηση!
Γιατί εκεί βρίσκεται η πολιτική ευθύνη. Εκεί πρέπει να ζητηθεί ένα ολοκληρωμένο, σοβαρό και βιώσιμο σχέδιο για την αντιμετώπιση της ευλογιάς και για την επόμενη ημέρα της κτηνοτροφίας!
Μέχρι τότε, η κυβέρνηση θα πρέπει να εξηγήσει στους ανθρώπους που βλέπουν τα κοπάδια τους να οδηγούνται στη σφαγή ποια είναι ακριβώς η προοπτική που τους προσφέρει.
Γιατί το να παρακολουθείς την καταστροφή δεν είναι σχέδιο!
Το να διαχειρίζεσαι τις συνέπειες δεν είναι πολιτική.
Και το να στέλνεις την τοπική διοίκηση να απολογείται για αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας είναι απλώς ο πιο βολικός τρόπος να κρύβεται ο πραγματικός υπεύθυνος πίσω από το σαμάρι!
Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με την παρεξήγηση!
Οι κτηνοτρόφοι έχουν δίκιο να είναι οργισμένοι. Απλώς πρέπει να χτυπήσουν τη σωστή πόρτα.
Γιατί ο γάιδαρος δεν βρίσκεται στην Περιφέρεια.
Ο γάιδαρος βρίσκεται εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις!!!