Η συγκινητική εκδήλωση τιμής στη Σοφία Ζυγά – Η μαθήτρια που επέστρεψε στον τόπο της ως η πρώτη γυναίκα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος
Με συγκίνηση, υπερηφάνεια και έντονο το αίσθημα της επιστροφής στις ρίζες, το Βλαχιώτη τίμησε τη Σοφία Ζυγά, τη γυναίκα που ξεκίνησε από τα θρανία του τόπου της και έφτασε να αναλάβει την Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου, στο αμφιθέατρο του Γυμνασίου Βλαχιώτη, με πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Βλαχιώτη και του φορέα «Εξελίσσω».
Η Σοφία Ζυγά εξελέγη στις 24 Ιουνίου 2026 Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, συγκεντρώνοντας 10 από τις 11 ψήφους, και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου, για τετραετή θητεία.
Η εκδήλωση δεν αποτέλεσε απλώς μια τιμητική αναφορά σε μια σημαντική ακαδημαϊκή πορεία. Ήταν, κυρίως, μια επιστροφή στην αφετηρία. Εκεί όπου όλα ξεκίνησαν... στο σχολείο, στους δασκάλους, στους ανθρώπους και στον τόπο που διαμόρφωσαν την προσωπικότητα της σημερινής Πρυτάνεως.
«Η σχέση δασκάλου και μαθητή δεν τελειώνει με την αποφοίτηση»
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η παρουσία και η ομιλία της φιλολόγου Αγγελικής Αντιμισιάρη-Μπλέτα, η οποία υπήρξε καθηγήτρια της Σοφίας Ζυγά στα μαθητικά της χρόνια.
Μιλώντας για τη μαθήτριά της, δεν στάθηκε μόνο στην ακαδημαϊκή της εξέλιξη. Μίλησε για εκείνη τη βαθύτερη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον εκπαιδευτικό και τον μαθητή και η οποία, όπως χαρακτηριστικά τόνισε, δεν τελειώνει όταν χτυπήσει για τελευταία φορά το κουδούνι του σχολείου.
Η Αγγελική Αντιμισιάρη-Μπλέτα θυμήθηκε το κορίτσι που καθόταν τότε στα θρανία του Λυκείου Βλαχιώτη, ονειρευόταν, διάβαζε, αγωνιούσε και έκανε σχέδια για το μέλλον.
«Το νεαρό κορίτσι με το καθαρό βλέμμα και το φωτεινό χαμόγελο» έγινε, μέσα από τα χρόνια, μια γυναίκα με «αξιοθαύμαστη πνευματική και συναισθηματική ωριμότητα», βαθιά ενσυναίσθηση και ξεχωριστό χαρακτήρα.
Και η ίδια η εκπαιδευτικός, με την ιδιότητα πλέον της παλιάς δασκάλας που παρακολουθεί την πορεία μιας μαθήτριάς της, περιέγραψε με ιδιαίτερη συγκίνηση αυτή τη διαδρομή.
«Η σχέση δασκάλου και μαθητή δεν τελειώνει όταν χτυπήσει για τελευταία φορά το κουδούνι του σχολείου. Δεν τελειώνει με την αποφοίτηση».
Για έναν εκπαιδευτικό, όπως σημείωσε, υπάρχει εκείνη η σιωπηλή χαρά όταν βλέπει έναν μαθητή που κάποτε είχε μπροστά του να προχωρά, να εξελίσσεται και τελικά να δημιουργεί τη δική του πορεία.
Από το θρανίο στην πανεπιστημιακή έδρα
Ίσως η πιο δυνατή εικόνα της ομιλίας της ήταν αυτή της μετάβασης από το σχολικό θρανίο στην πανεπιστημιακή έδρα.
Το θρανίο έγινε έδρα.
Το σχολικό βιβλίο έγινε επιστημονική γνώση.
Η ερώτηση του μαθητή έγινε ερευνητικό ερώτημα.
Και η ανάγκη για μάθηση μετατράπηκε σε προσφορά γνώσης στις επόμενες γενιές.
Η Σοφία Ζυγά, από τον Βλαχιώτη, δημιούργησε τη δική της «γέφυρα» προς τον πανεπιστημιακό χώρο.
Και η εικόνα που έδωσε η πρώην καθηγήτριά της ήταν χαρακτηριστική... κάποτε ο δάσκαλος κρατά ανοιχτό το βιβλίο για τον μαθητή. Αργότερα έρχεται η στιγμή που βλέπει τον ίδιο μαθητή να γράφει το δικό του κεφάλαιο. Και κάποια στιγμή συνειδητοποιεί ότι εκείνος που κάποτε καθόταν απέναντί του έχει γίνει ο άνθρωπος που δείχνει τον δρόμο στους άλλους.
Μια ξεχωριστή αναφορά στον πατέρα της
Η ομιλία της Αγγελικής Αντιμισιάρη-Μπλέτα είχε και μια ιδιαίτερα προσωπική διάσταση.
Αφιέρωσε τα λόγια της στη μνήμη του αείμνηστου Σάββα Ζυγά, πατέρα της Σοφίας, τον οποίο χαρακτήρισε εξαιρετικό συμπολίτη, οικογενειάρχη και άνθρωπο που είχε υπάρξει στενός φίλος της οικογένειάς της.
Η αναφορά αυτή έδωσε στην εκδήλωση ακόμη μεγαλύτερο συναισθηματικό βάθος, καθώς η επιτυχία της Σοφίας Ζυγά συνδέθηκε όχι μόνο με την προσωπική της προσπάθεια, αλλά και με τις οικογενειακές και κοινωνικές ρίζες μέσα από τις οποίες μεγάλωσε.
«Δεν ξέρω αν το άξιζα…»
Ιδιαίτερα ανθρώπινη ήταν και η ίδια η Σοφία Ζυγά, όταν αναφέρθηκε στα μαθητικά της χρόνια και στη σχέση της με την καθηγήτριά της.
Θυμήθηκε πως από μικρή ήθελε να κάνει κάτι που να έχει σχέση με τον άνθρωπο και μίλησε με ειλικρίνεια για τη στιγμή που πληροφορήθηκε ότι πέρασε στη Νοσηλευτική.
«Δεν ξέρω Αγγελική αν το άξιζα ή αν το κάνατε γιατί είχα το καθαρό βλέμμα όπως είπες… Δεν ξέρω πραγματικά, αλλά και το καθαρό μυαλό», είπε απευθυνόμενη στην παλιά της καθηγήτρια.
Ήταν ίσως μία από τις πιο ανθρώπινες στιγμές της εκδήλωσης... η σημερινή Πρύτανης να επιστρέφει νοερά στο κορίτσι που υπήρξε κάποτε, αναγνωρίζοντας τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της στην αρχή της διαδρομής της.
Ένα μήνυμα για κάθε παιδί της ελληνικής περιφέρειας
Στην εκδήλωση αναδείχθηκε, παράλληλα, και μια ευρύτερη διάσταση της πορείας της Σοφίας Ζυγά.
Ένα παιδί που γεννήθηκε, μεγάλωσε και περπάτησε στους δρόμους ενός μικρού τόπου της Λακωνίας έφτασε στην κορυφή της ακαδημαϊκής διοίκησης.
Το μήνυμα είναι ισχυρό... ο τόπος καταγωγής δεν αποτελεί περιορισμό για τα όνειρα ενός ανθρώπου.
Αντίθετα, μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας πορείας που ξεπερνά τα όρια του τόπου και φτάνει πολύ μακριά.
Η Σοφία Ζυγά είναι σήμερα καθηγήτρια Νοσηλευτικής και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, ενώ έχει προηγουμένως υπηρετήσει και από τη θέση της Αντιπρυτάνεως Έρευνας και Δια Βίου Εκπαίδευσης.
«Είναι δικό μας παιδί»
Και τελικά, ίσως αυτό να ήταν το βαθύτερο νόημα της εκδήλωσης.
Όσο ψηλά κι αν φτάσει ένας άνθρωπος, όσο σημαντική κι αν γίνει η θέση που καταλαμβάνει, υπάρχει πάντα ένας μικρός τόπος που θα τον υποδέχεται ξανά με την ίδια οικειότητα.
Το Βλαχιώτη δεν τίμησε μόνο την Πρύτανη.
Τίμησε τη μαθήτρια.
Το κορίτσι που κάποτε καθόταν στα θρανία του Λυκείου, ονειρευόταν το μέλλον και έκανε τα πρώτα της σχέδια.
Και που σήμερα, έχοντας διανύσει μια σημαντική ακαδημαϊκή διαδρομή, επιστρέφει στον τόπο της όχι μόνο ως επιστήμονας και Πρύτανης, αλλά ως αυτό που για τους ανθρώπους του τόπου θα παραμένει πάντα:
«Το δικό μας παιδί».
