Πυροσβέστες: Άνθρωποι που θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο για να σώσουν τις δικές μας
Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος
Υπάρχουν επαγγέλματα που δεν μετρούν τον κίνδυνο με βάση το ωράριο, ούτε υπολογίζουν τη ζωή με βάση την προσωπική ασφάλεια. Ένα από αυτά είναι το επάγγελμα του πυροσβέστη.
Ο θάνατος των δύο πυροσβεστών μάς γεμίζει θλίψη και μας υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο επικίνδυνη είναι η αποστολή αυτών των ανθρώπων.
Εκεί που οι περισσότεροι απομακρύνονται για να προστατευτούν, εκείνοι πλησιάζουν.
Μπαίνουν στη φωτιά, στα συντρίμμια, στις πλημμύρες και σε κάθε δύσκολη κατάσταση, γνωρίζοντας ότι μπορεί να μη γυρίσουν πίσω.
Και όμως, βρίσκονται εκεί. Για να προστατεύσουν ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, χωριά, πόλεις και το φυσικό μας περιβάλλον.
Δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα.
Είναι αποστολή ζωής.
Η απώλεια δύο ανθρώπων του Πυροσβεστικού Σώματος δεν αφορά μόνο τις οικογένειές τους και τους συναδέλφους τους.
Αφορά όλους μας. Γιατί όλοι έχουμε χρειαστεί, κάποια στιγμή, την παρουσία αυτών των ανθρώπων.
Δεν αρκεί να τους χειροκροτούμε όταν σβήνουν μια μεγάλη φωτιά. Δεν αρκεί να τους αποκαλούμε ήρωες όταν θρηνούμε νεκρούς.
Ο σεβασμός πρέπει να αποδεικνύεται καθημερινά.
Με καλύτερο εξοπλισμό, επαρκή μέσα προστασίας, εκπαίδευση, στελέχωση και πραγματική μέριμνα για την ασφάλειά τους.
Με στήριξη στις οικογένειές τους και με αναγνώριση των συνθηκών κάτω από τις οποίες εργάζονται.
Και κυρίως, με λιγότερη αδιαφορία από όλους μας.
Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους πυροσβέστες να ρισκάρουν τη ζωή τους για να σώσουν τη δική μας και την ίδια στιγμή να ξεχνάμε πόσο εκτεθειμένοι είναι οι ίδιοι.
Σήμερα δύο οικογένειες πενθούν.
Δύο συνάδελφοι δεν θα επιστρέψουν στην υπηρεσία τους.
Δύο άνθρωποι δεν θα γυρίσουν στα σπίτια τους.
Η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις οικογένειες των δύο πυροσβεστών και σε ολόκληρο το Πυροσβεστικό Σώμα.
Ας μην τους θυμόμαστε μόνο όταν συμβαίνει το κακό.
Οι πυροσβέστες χρειάζονται τον σεβασμό μας, τη στήριξή μας και πάνω απ' όλα την προστασία μας.
Γιατί η δική τους ζωή έχει την ίδια αξία με τις ζωές που καθημερινά προσπαθούν να σώσουν.
Αιωνία τους η μνήμη.