Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Νέες και Νέοι
Η Ιστορία διαθέτει ένα ιδιότυπο μαύρο χιούμορ. Επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως κακοστημένη φάρσα, πασπαλισμένη με επετειακά δάκρυα και καταθέσεις στεφάνων από εκείνους ακριβώς που τρέμουν την ουσία της. Πενήντα τρία χρόνια μετά τον Νοέμβρη του ’73, οι επαγγελματίες της λήθης και οι επίσημοι διαχειριστές της εθνικής μας υποκρισίας επιχειρούν ξανά να μας πείσουν πως ο ξεσηκωμός των φοιτητών, των εργατών και σύσσωμου του λαού ήταν μια ρομαντική, νεανική αταξία. Ένα μουσειακό έκθεμα που το ξεσκονίζουμε κάθε 17 Νοέμβρη για να θυμόμαστε πόσο «τυχεροί» είμαστε στη σημερινή, βασανιστική μας «κανονικότητα».
Η εξέγερση στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα και την Πάτρα δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, ούτε υπήρξε μια στιγμιαία παρεξήγηση της «εθνικοφροσύνης». Ήταν το ώριμο τέκνο της Ανάγκης και της Οργής. Ήταν η ιστορική στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία αποφάσισε πως ο φόβος είναι κακός σύμβουλος και πως ο «γύψος» των συνταγματαρχών, τα ξερονήσια και τα βασανιστήρια δεν χωρούν στα όνειρά της. Οι αγωνιστές που διώχθηκαν, φυλακίστηκαν και έπεσαν στις πύλες δεν ζήτησαν απλώς καλύτερα συγγράμματα. Έβαλαν στο στόχαστρο τον ίδιο τον πυρήνα της εξουσίας, τα ξένα αφεντικά, τις ντόπιες ολιγαρχίες, τον ιμπεριαλισμό που αλώνιζε στη Μεσόγειο και έστηνε πραξικοπήματα για να μοιράσει την Κύπρο και να εξυπηρετήσει τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό και τα συνθήματα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» και «Έξω οι ΗΠΑ – Έξω το ΝΑΤΟ» δεν ήταν ευχολόγια, αλλά η ληξιαρχική πράξη ενηλικίωσης ενός λαού.
Και σήμερα; Πενήντα τρία χρόνια μετά, κοιτάμε γύρω μας και αναρωτιόμαστε αν τελικά βγήκαμε ποτέ από τον γύψο ή αν απλώς τον βαφτίσαμε «εκσυγχρονισμό», «ανάπτυξη» και «ελεύθερη αγορά». Διότι σήμερα τα τανκς δεν χρειάζεται να γκρεμίσουν πύλες, τη δουλειά την κάνουν πλέον αθόρυβα οι νόμοι, οι διαγραφές, τα πειθαρχικά και τα funds. Ο λαός μαστίζεται από την ακρίβεια και τη φτώχεια, δίνει καθημερινό αγώνα επιβίωσης, αγωνιά πώς θα ζεστάνει το σπίτι του. Η δημόσια Υγεία και η Παιδεία ξεπουλιούνται, στο σφυρί τα νοσοκομεία, τα σχολεία στενάζουν από τις ελλείψεις, τα δημόσια πανεπιστήμια αστυνομεύονται ενώ τα ιδιωτικά κολέγια βαφτίζονται «ΑΕΙ» με το έτσι θέλω. Οι εκπαιδευτικοί διώκονται επειδή τολμούν να μιλούν, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο και τον Ιδιωτικό βλέπουν τους μισθούς τους να εξαερώνονται, το δικαίωμα στην απεργία χτυπιέται λυσσαλέα και οι υπερήλικες πετιούνται στον δρόμο για να χορτάσουν τα κοράκια των πλειστηριασμών. Την ίδια ώρα, η χυδαία συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών στέκει εκεί, ανοιχτή πληγή, να μας θυμίζει πόσο φθηνή είναι η ανθρώπινη ζωή μπροστά στα κέρδη τους.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι «πρόθυμοι και δεδομένοι σύμμαχοι» μάς ετοιμάζουν ξανά για κρέας στα κανόνια τους. Ενώ η Ε.Ε. τυπώνει εγχειρίδια «πολεμικής ετοιμότητας» από το νηπιαγωγείο, εκκολαπτήρια για μια νέα «κουλτούρα φερέτρων», η κυβέρνηση σκορπάει δισεκατομμύρια και το 3,65% του ΑΕΠ σε εξοπλισμούς-μαμούθ του ΝΑΤΟ, την ώρα που τα νοσοκομεία ρημάζουν. Την ίδια στιγμή, εκχωρούνται ανενδοίαστα κυριαρχικά μας δικαιώματα, με το ζήτημα της πόντισης του υποθαλάσσιου καλωδίου, παραδίδοντας στη Γαλλία, να αναλάβει να διαπραγματευτεί με την Τουρκία μέσω ρηματικών διακοινώσεων για λογαριασμό μας, καθιστώντας την σε χωροφύλακα και εμμέσως αναγνωρίζοντας το παράνομο τουρκολιβικό μνημόνιο. Με τις αμερικανικές βάσεις να μετατρέπουν τη χώρα σε ορμητήριο θανάτου και στόχο αντιποίνων, και την ελληνική εξωτερική πολιτική να χειροκροτεί την πολεμική μηχανή του Ισραήλ, εκείνου του ίδιου κράτους που, όπως αποκάλυψε η ισραηλινή Haaretz, προμήθευε τη χούντα με Ούζι και εμπρηστικές βόμβες, καθώς σφαγιάζει τον Παλαιστινιακό λαό, οι λαοί σέρνονται σε ένα νέο παγκόσμιο αιματοκύλισμα.
Το μήνυμα του Πολυτεχνείου, όμως, είναι πεισματάρικο· αρνείται να μπει στη ναφθαλίνη και εξακολουθεί να τρομάζει την εξουσία. Γι’ αυτό και η πρυτανεία, σε αγαστή σύμπνοια με την κυβέρνηση, έσπευσε να απαγορεύσει τις εκδηλώσεις στο Ιστορικό Συγκρότημα της Πατησίων και να κλείσει τις πύλες από νωρίς, λες και η Ιστορία φυλακίζεται πίσω από λουκέτα. Όμως η επέτειος ανήκει στον λαό και τη νεολαία, όχι στους μηχανισμούς καταστολής. Το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε το ξημέρωμα της 17ης Νοέμβρη. Ζει όσο υπάρχουν άνθρωποι που τσακίζονται στη δουλειά για ψίχουλα, όσο τα παιδιά μας μορφώνονται με ταξικούς φραγμούς, όσο η ειρήνη θυσιάζεται στον βωμό των γεωπολιτικών νταβατζήδων. Η Ιστορία δεν γράφεται στα σαλόνια των υπουργείων, ούτε στις πρεσβείες· γράφεται στους δρόμους, εκεί όπου οι πολλοί αποφασίζουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.
Αυτή την Τρίτη, 17 Νοέμβρη, δεν πάμε σε μνημόσυνο. Πάμε να φωνάξουμε πως είμαστε ακόμα εδώ, ζωντανοί, όρθιοι και αμετανόητοι, διεκδικώντας το Ψωμί, την Παιδεία, την Ελευθερία και την Ειρήνη που μας κλέβουν.
Το Νομαρχιακό Τμήμα Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Λακωνίας καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους φοιτητές και τον λαό της πόλης στη συγκέντρωση τιμής και μνήμης για τους ηρωικούς αγωνιστές του ’73, την Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026, στις 18:30, στην Κεντρική Πλατεία Σπάρτης.
ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ – ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΝΙΚΕΣ ΜΕ ΠΙΣΤΗ, ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ!
Όλες και όλοι στους δρόμους!
Η μνήμη της εξέγερσης να φέρει την εξέγερση των συνειδήσεων!
