Είναι να απορεί κανείς με την αθωότητα —ή μάλλον με την απύθμενη θρασύτητα— της εγχώριας πολιτικής μας πανίδας. Οι άνθρωποι που νομοθετούν σε αυτή τη γωνιά της Βαλκανικής, έχουν την εντύπωση πως ο Νόμος είναι σαν το λάστιχο: τον τραβάς από δω, τον μαζεύεις από κει, τον φέρνεις στα μέτρα της «εξυπηρέτησης» του ψηφοφόρου και στο τέλος τον βαφτίζεις «εθνική κυριαρχία». Μόνο που τώρα, η κυρία Κοβέσι δεν ήρθε για να πιει καφέ στο Κολωνάκι. Ήρθε με ένα διαβιβαστικό 137 σελίδων που μυρίζει μπαρούτι και ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο — μια γλώσσα που οι δικοί μας αδυνατούν να μεταφράσουν, διότι στην Ελλάδα η «νομιμότητα» είναι μια έννοια νεφελώδης, κάτι σαν το Άγιο Φως, τη βλέπουν όλοι, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς ανάβει.

Η Ελλάδα, αγαπητοί μου, είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη όπου η πολιτική δεν είναι τέχνη της διακυβέρνησης, αλλά μια ιδιότυπη μορφή κτηνοτροφίας. Μόνο που εδώ οι «βοσκοί» δεν αρμέγουν πρόβατα, αλλά τα ευρωπαϊκά ταμεία, και οι «λύκοι» φορούν κοστούμια Brioni και κάθονται στα υπουργικά έδρανα.

Αυτό που αποκάλυψε η Κοβέσι με το πόρισμά της δεν είναι μια απλή «απάτη». Είναι η ακτινογραφία ενός νεοφεουδαρχικού συστήματος. Στην κορυφή, οι «πορφυρογέννητοι» που μοιράζουν το παιχνίδι. Στη μέση, οι βουλευτές-ενδιάμεσοι, οι ντίλερ της επαρχίας που ανταλλάσσουν την υπογραφή τους με μια χούφτα αγροτικές επιδοτήσεις για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους. Και στη βάση, ένας λαός που χειροκροτεί τον δήμιο του, αρκεί να του πετάξει κι αυτόν κάνα κόκαλο από το τραπέζι του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Όταν ακούω τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης να προαναγγέλλει αθωώσεις, μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα ενός βυζαντινού δεσπότη που χαρίζει οφίκια. Μόνο που τώρα δεν είμαστε στο Βυζάντιο, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και η Ευρώπη, όσο κι αν την βρίζουμε για τη γραφειοκρατία της, έχει ένα ελάττωμα που για τον Έλληνα πολιτικό είναι θανάσιμο: ξέρει να μετράει.

Το «Δίκαιο του Ψηφοφόρου» ή το Δίκαιο της Ρακοσυλλέκτριας;

Επικαλούνται, λέει, το «δίκαιο του ψηφοφόρου». Τι συγκινητικό! Ο βουλευτής «αμάρτησε» για να πάρει ο αγρότης το πεντοχίλιαρο που δεν δικαιούταν. Αυτή η ηθική της τρύπιας τσέπης είναι η κατάρα μας. Μετατρέψαμε τη χώρα σε ένα απέραντο παζάρι όπου η νομιμότητα ανταλλάσσεται με ψήφους.

Αλλά προσέξτε τη λεπτομέρεια: Στην Ευρώπη, η «απιστία» και η «συμμορία» είναι κακουργήματα που οδηγούν στο κελί, όχι στο πάνελ του Αυτιά για να κλαψουρίσεις. Εκεί οι εισαγγελείς δεν είναι «δικά μας παιδιά» που μεγάλωσαν στις κομματικές νεολαίες. Είναι τεχνοκράτες της τιμωρίας. Και η σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων —της ελληνικής φαιδρότητας και της ευρωπαϊκής σοβαρότητας— θα είναι βιβλικών διαστάσεων.

Τώρα, οι βουλευτές που ψήφιζαν «ναι σε όλα» για τα «σπιτάκια της ανακύκλωσης» και τις απευθείας αναθέσεις, τρέμουν. Και καλά κάνουν. Ανακαλύπτουν ότι το σύστημα που υπηρετούσαν πιστά, είναι έτοιμο να τους φτύσει σαν στημένη λεμονόκουπα. Ο καπιταλισμός της «παρέας» δεν έχει φίλους, έχει μόνο συμφέροντα.

Και το πιο γελοίο; Διαμαρτύρονται για τις υποκλοπές! Αυτοί που έκαναν γαργάρα το Predator, τώρα εξανίστανται επειδή η Εισαγγελία άκουγε τους «συνέταιρούς» τους στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι σαν τον διαρρήκτη που διαμαρτύρεται επειδή η κάμερα ασφαλείας δεν είχε καλό φωτισμό και τον δείχνει παχύ.

Ο Σουμπέτερ θα έτριβε τα χέρια του. Εδώ έχουμε την τέλεια εφαρμογή της «δημιουργικής καταστροφής». Το σύστημα, για να σώσει τους «πορφυρογέννητους» της κορυφής, ετοιμάζεται να στείλει στην πυρά τους βουλευτές-Ιφιγένειες. Αυτούς που επί επτά χρόνια ψήφιζαν «ναι σε όλα», που νομιμοποιούσαν τη διαφθορά με το πρόσχημα της ανάπτυξης, και τώρα ξυπνούν έντρομοι ανακαλύπτοντας ότι οι νόμιμες επισυνδέσεις στα τηλέφωνα των υπαλλήλων του ΟΠΕΚΕΠΕ κατέγραψαν και τις δικές τους... αγροτικές ανησυχίες.

Είναι τραγικωμικό: διαμαρτύρονταν για τις παράνομες υποκλοπές το '22 μόνο και μόνο επειδή φοβούνταν μην πιαστούν στην τσιμπίδα των νόμιμων το '24. Η ιστορία δεν έχει απλώς ειρωνεία· έχει χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα.

Αντί λοιπόν οι βουλευτές μας να παριστάνουν τους έκπληκτους, ας κάνουν κάτι επαναστατικό για τα δεδομένα τους: ας μιλήσουν. Όχι νομικά —αυτό θα το κάνουν θέλουν δεν θέλουν ενώπιον της Κοβέσι— αλλά πολιτικά. Ας παραδεχτούν ότι η σιωπή τους ήταν το λίπασμα για να θεριέψει η διαφθορά που σήμερα τους καταπίνει.

Η Ιστορία δεν συγκινείται από κλάματα. Συγκινείται μόνο όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν να σταματήσουν να είναι αναλώσιμα γρανάζια μιας μηχανής που παράγει σκάνδαλα. Μέχρι τότε, ας ετοιμάζονται για την ανώμαλη προσγείωση. Το ευρωπαϊκό Ποινικό Δίκαιο είναι ένας κρύο ντους, και στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει υπερβολικά πολύ στη ζέστη της ατιμωρησίας.

Μην τρέφετε αυταπάτες. Το πολιτικό σύστημα θα προσπαθήσει να «πνίξει» το θέμα στη λάσπη της εγχώριας Δικαιοσύνης. Αλλά εδώ υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας «Λουξεμβούργο». Η Κοβέσι δεν παίζει το παιχνίδι των καθυστερήσεων.

Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη. Στο είδωλο δεν βλέπουμε πια έναν «αδικημένο λαό», αλλά μια πολιτική τάξη που έχει μετατρέψει τη λέξη «πατρίδα» σε κωδικό τραπεζικού λογαριασμού στα Cayman. Αν η Ιστορία έχει χιούμορ, η κάθαρση θα έρθει από εκεί που δεν την περιμέναμε: από τους λογιστές των Βρυξελλών. Γιατί στην Ελλάδα, η ηθική χάθηκε κάπου ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη δόση της μίζας.

Μην περιμένετε παραιτήσεις από ευθιξία. Στην Ελλάδα η ευθιξία είναι είδος εν ανεπάρκειας, όπως και η ντροπή. Περιμένετε μόνο την «προσγείωση». Και θα είναι ανώμαλη, γιατί το αεροπλάνο της πολιτικής μας αλητείας ξέμεινε από καύσιμα — και από άλλοθι.

Η διαφθορά στην Ελλάδα δεν είναι πλέον μια παρέκκλιση του συστήματος. Είναι το ίδιο το σύστημα που αυτοδιοικείται. Και όπως κάθε σύστημα που σέβεται τον εαυτό του, θα θυσιάσει τα πιόνια του για να προστατεύσει τον Βασιλιά. Το ερώτημα είναι: θα δεχτούν τα πιόνια να παραμείνουν βουβά;