.© 2023 laconiatv.gr. All Rights Reserved. Designed By hit-media.gr
Του Άγη Βερούτη
Η τρίτη θητεία του Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος μοιάζει με θεσμική ανανέωση. Στην πραγματικότητα είναι τεστ προσανατολισμού. Όχι για τον Στουρνάρα. Για το ΠΑΣΟΚ.
Η Νέα Δημοκρατία ψήφισε υπέρ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης κινήθηκαν αρνητικά. Το ΠΑΣΟΚ επέλεξε το "παρών". Αυτή η λέξη συχνά σημαίνει: θέλω να στείλω μήνυμα, αλλά θέλω και να αποφύγω την ευθύνη του. Θέλω να φανώ απέναντι, χωρίς να χρεωθώ πλήρως την άρνηση. Μόνο που στην πολιτική το "παρών" είναι θέση.
Ο Γιάννης Στουρνάρας δεν είναι κάποιο τυχαίο ουδέτερο πρόσωπο στη μνήμη της κρίσης. Προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ. Ταυτίστηκε με την παραμονή της χώρας στο ευρώ και τη σκληρή πλευρά της οικονομίας. Ούτε άγιος είναι, ούτε αλάθητος. Αλλά η στάση απέναντί του κάτι δείχνει.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ψήφισε έναν τυχαίο υπηρεσιακό παράγοντα. Ψήφισε απέναντι σε έναν συμβολισμό: στο Ευρώ, τη θεσμική συνέχεια, τη δημοσιονομική σοβαρότητα. Δυσκολεύτηκε. Όχι για τον Στουρνάρα αλλά για τον εαυτό του.
Ως πού μπορεί να αρνηθεί κάποιος τον εαυτό του για να πλήξει τον πολιτικό του αντίπαλο;
Αν η μη-ψήφιση Στουρνάρα δηλώνει μια αριστερή στροφή του ΠΑΣΟΚ υπό τον σημερινό ισχυρό άνδρα της Χαριλάου Τρικούπη, τότε τι έχουμε να περιμένουμε (ότ)αν οι επόμενες εκλογές αφήσουν τη χώρα χωρίς αυτοδύναμη Νέα Δημοκρατία;
Συνεχίζει να είναι το ΠΑΣΟΚ τελικά κόμμα εξουσίας ή έχει γίνει μηχανισμός προσωπικών ρεβάνς; Ή μήπως είναι πολιτικό καφενείο που κοιτάζει τον ΣΥΡΙΖΑ και ζηλεύει τα χειρότερά του;
Η χώρα αυτά τα έχει ξαναζήσει. Και τα πλήρωσε ακριβά. Ακόμα τα πληρώνει.
Τα πλήρωσε με κλειστές τράπεζες. Με capital controls. Με εισοδήματα που χάθηκαν. Με σπίτια που βγήκαν στο σφυρί. Με νέους που έφυγαν έξω. Με επιχειρήσεις που έμειναν από ανάσα. Με οικογένειες που μετράνε το σούπερ μάρκετ σαν άσκηση επιβίωσης.
Δεκαεπτά χρόνια γολγοθά της κοινωνίας παραείναι πολλά για να ανεχθεί κάποιος την κομματική πίκα του ταλαντούχου κ. Ανδρουλάκη. Παραείναι πολλά για προσωπικές αντιπαλότητες.
Οι κεντρώοι και οι μετριοπαθείς ΠΑΣΟΚοι έχουν μπροστά τους μια επιλογή. Ή θα θυμίσουν ότι κάποτε αυτός ο χώρος ήξερε τι σημαίνει Ευρώπη και κόστος εξουσίας, ή θα μείνουν να χειροκροτούν αμήχανα μια ανώριμη και ακατάλληλη ηγεσία, την ώρα που το κόμμα ψάχνει να βρει το μέλλον του μέσα από τα συνθήματα των άλλων.
Αυτοί οι άνθρωποι πότε θα μιλήσουν άραγες; Ή θα αφήσουν το κόμμα τους να κυλιέται σε αντιμητσοτακισμό χωρίς πρόγραμμα και χωρίς συναίσθηση των κινδύνων που αυτό βάζει τη χώρα;
Μιλάμε για τις τύχες της χώρας. Για το ποιος αναλαμβάνει ευθύνη αν οι κάλπες βγάλουν δύσκολο αποτέλεσμα. Θα υπάρξει συγκυβέρνηση με ευρωπαϊκή γραμμή ή θα ξαναμπούμε σε περιπέτειες, με το γνωστό ελληνικό πολιτικό παιχνίδι του "όχι σε όλα" και των προσωπικών λογαριασμών;
Για το θέμα της κυβερνησιμότητας, αναρωτιόμαστε φωναχτά πλέον μήπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, όταν προειδοποιούσε ότι η χώρα κινδυνεύει να γίνει μη-κυβερνήσιμη, φωτογράφιζε λιγότερο την ικανότητα του Μητσοτάκη και περισσότερο την εμμονική αντιμητσοτακική στάση του ισχυρού άνδρα της Χαριλάου Τρικούπη, που σπρώχνει τη χώρα σε ατραπούς στο όνομα μιας προσωπικής κόντρας.
Άλλο η εναλλαγή στην εξουσία και άλλο η ακυβερνησία ως εργαλείο προσωπικής πίκας.
Η χώρα θυμάται. Έχει ξαναδεί την πολιτική πίκα να ντύνεται δημοσιονομική αποκάλυψη. Μετά την εκδικητική έναντι του Σημίτη "Απογραφή Αλογοσκούφη", άνοιξε πόλεμος γύρω από τα νούμερα του κράτους από τον ΓΑΠ και τον Παπακωνσταντίνου. Από τα νοσοκομεία μέχρι τις στρατιωτικές δαπάνες, όλα μπήκαν στον ίδιο λογαριασμό αναξιοπιστίας και πολιτικής εκδίκησης. Ένα έλλειμμα που στην αρχή του 2009 οι εκτιμήσεις το έβλεπαν πολύ χαμηλότερα στο 6%-7%, κατέληξε μέσα από αποφάσεις, εγγραφές και αναθεωρήσεις να πάει στο 12,6% και τελικά να γραφτεί στην Ιστορία ως 15,6% του ΑΕΠ.
Όποιος θέλει ας το πει λογιστική τάξη(;) η χώρα όμως το έζησε ως πολιτικό σοκ.
Και κάπου εκεί γεννήθηκε το δηλητήριο που πληρώσαμε και ακόμα πληρώνουμε όλοι.
Είναι άλλο να λες την αλήθεια στους εταίρους και στις αγορές, και άλλο να δίνεις την εντύπωση ότι σε ευχαριστεί κιόλας να διασύρεις τη χώρα για το κακό που παρέλαβες, επειδή έτσι μικραίνεις τον προηγούμενο.
Είναι άλλο να διορθώνεις τα νούμερα του κράτους και άλλο να φορτώνεις το έλλειμμα με πολιτικό γινάτι.
Μετά από δεκαεπτά χρόνια που ακόμα πληρώνουμε εκείνη την πίκα του ΓΑΠ με αίμα και ιδρώτα, η χώρα δεν έχει αντοχές για άλλη μία. Ο ίδιος ο Βενιζέλος είχε δει τότε τον κίνδυνο, όταν τράβηξε το χαλί στο δημοψήφισμα, την ώρα που ο Παπανδρέου ήταν στο αεροπλάνο και γύριζε από τις Κάννες. Αυτά δεν είναι παλιά κουτσομπολιά. Είναι η πρόσφατη μνήμη μιας χώρας που μπήκε στο χειρουργείο επειδή κάποιος μπέρδεψε την Ιστορία με το προσωπικό του "μεγαλείο”.
Είναι πολύ κακή στιγμή για ακυβερνησία. Κακή στιγμή για ξήλωμα όσων πληρώθηκαν με αίμα και ιδρώτα από μια κοινωνία που γονάτισε για να ξανασταθεί όρθια.
Ο αντιμητσοτακισμός ως πρόγραμμα συμφέρει τη χώρα μόνο στα πάνελ. Γεμίζει τηλεοπτικό χρόνο και ταΐζει ακροατήρια. Μόλις όμως έρθει η ώρα των αποφάσεων, αφήνει τη χώρα με συνθήματα αντί για σχέδιο.
Η Ελλάδα έχει ήδη πληρώσει πολύ ακριβά την τελευταία φορά που το ΠΑΣΟΚ μπέρδεψε το γινάτι με το πολιτικό πρόγραμμα. Ειδικά όταν, σύμφωνα με τις μεταγενέστερες αποκαλύψεις του Στρος Καν, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ήδη ανοίξει πριν από τις εκλογές του 2009 την συζήτηση μαζί του για πρόσκληση του ΔΝΤ στη χώρα, πολύ πριν το Καστελόριζο.
Ο Ανδρουλάκης δείχνει να πιστεύει ότι μπορεί να γίνει ο κεντρικός πόλος της αντιδεξιάς συσπείρωσης, επαναλαμβάνοντας τα θανάσιμα λάθη του ΓΑΠ. Κατανοητό. Κάθε αρχηγός θέλει ρόλο πρωταγωνιστή. Το πρόβλημα όμως αρχίζει όταν ο ρόλος αναζητείται με θυμό αντί για σχέδιο. Με πίκα αντί για αντιπρόταση.
Γύρω από αυτή τη γραμμή, υπάρχει ένα νεφελώδες αντιμητσοτακικό περιβάλλον το οποίο βλέπει το ΠΑΣΟΚ ως εργαλείο φθοράς. Το στηρίζει όσο εξυπηρετεί τον σκοπό αυτόν. Το σπρώχνει στη σύγκρουση και του σερβίρει καθημερινά χλεύη για τον Μητσοτάκη και την οικογένειά του, μέχρι και την ανοχή της χυδαιότητας.
Το ΠΑΣΟΚ ας αποφασίσει εγκαίρως αν θέλει να ξαναγίνει κόμμα εξουσίας ή αν του αρκεί να κάνει τον κομπάρσο στον αντιμητσοτακισμό των διαφόρων "κέντρων” ακόμα και με κόστος στη χώρα.
Η στάση απέναντι στον Στουρνάρα δεν είναι κανένα μικρό επεισόδιο. Είναι άρνηση των πασοκικών καταβολών του στο βωμό της τοξικότητας. Ας μη γελιόμαστε, ο Στουρνάρας δεν είναι δημοφιλές πρόσωπο σχεδόν για κανέναν. Όμως ουδείς μπορεί σοβαρά να του καταλογίσει δόλο ή αβελτηρία στις δημόσιες θέσεις που υπηρέτησε, ακόμη κι αν διαφωνεί με αποφάσεις του.
Αν όλα αυτά χάνονται σε μια ψήφο, πού ακριβώς θα στηριχθεί η χώρα αν χρειαστεί συγκυβέρνηση; Στον προϋπολογισμό; Στις τράπεζες; Στην άμυνα; Στις ελληνοτουρκικές κρίσεις; Στην επόμενη διεθνή αναταραχή;
Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να ξεκολλήσει τόσα χρόνια από το σημερινό του δημοσκοπικό επίπεδο μάλλον αφορά κάτι πολύ βαθύτερο από μια συγκυρία. Ονομάζεται ασάφεια σχεδίου και στροφή προς τον οπαδισμό. Όταν ένα κόμμα προσπαθεί να γίνει λίγο-από-ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιο ότι θα χάνει τους δικούς του νορμάλ ανθρώπους από το κέντρο, πριν καν κερδίσει τους ξένους.
Ίσως και τελικά ο Τσίπρας να είναι λιγότερο επιβλαβής.
Τουλάχιστον ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.