Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος

Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη δεν χρειάζεται άλλες μελέτες, άλλες υποσχέσεις και άλλες προσωρινές λύσεις.

Χρειάζεται απαντήσεις.

Η υπόθεση της Λαϊκής Αγοράς της Σπάρτης είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζονται εδώ και δεκαετίες σοβαρά ζητήματα της πόλης, χωρίς έναν ενιαίο, ξεκάθαρο και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Από τη μία πλευρά, μιλάμε για την ενεργειακή αναβάθμιση της Δημοτικής Αγοράς και από την άλλη συγκεντρώνουν υπογραφές για επιστροφή της λαϊκής εδώ και τώρα που... εκεί που συζητούν για αναβάθμιση των εγκαταστάσεων.

Ενός χώρου που, όπως όλοι γνωρίζουν, επί δεκαετίες βρίσκεται σε μια κατάσταση που δεν αρμόζει ούτε στην ιστορία ούτε στις ανάγκες μιας σύγχρονης πόλης.

Επιτέλους, υπάρχει η προοπτική να γίνουν έργα. Να αναβαθμιστεί ο χώρος. Να αποκτήσει λειτουργικότητα, αισθητική, ενεργειακή απόδοση και τις υποδομές που θα έπρεπε να έχει εδώ και χρόνια.

Και την ίδια στιγμή;

Κάποιοι ζητούν η Λαϊκή Αγορά να επιστρέψει στους δρόμους, αλλά σε ποιους δρόμους ...

Σε δρόμους όπου προβλέπονται έργα.

Σε περιοχές που συνδέονται με την παρέμβαση του Open Mall.

Σε σημεία όπου υποτίθεται ότι η πόλη επενδύει ακριβώς στην αναβάθμιση του δημόσιου χώρου και της εμπορικής δραστηριότητας.

Είναι δυνατόν να σχεδιάζουμε την αναβάθμιση της πόλης και ταυτόχρονα να αποφασίζουμε σαν να μην υπάρχει κανένα συνολικό σχέδιο;

Αυτό είναι το μεγάλο παράδοξο της Σπάρτης.

Από τη μία χρηματοδοτούμε έργα για να αλλάξουμε την εικόνα και τη λειτουργία της πόλης.

Από την άλλη συζητάμε για επιστροφές στο παρελθόν.

Από τη μία λέμε ότι θέλουμε μια σύγχρονη Σπάρτη.

Από την άλλη, όταν έρχεται η ώρα να πάρουμε μια δύσκολη αλλά αναγκαία απόφαση, καταφεύγουμε ξανά στην εύκολη λύση, και βάζουμε προσωρινά το πρόβλημα κάπου αλλού και το αφήνουμε για τους επόμενους.

Όμως η Λαϊκή Αγορά δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει απλώς να «τακτοποιηθεί» κάθε Σάββατο και Τετάρτη.

Είναι μέρος της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της πόλης. Αφορά παραγωγούς, επαγγελματίες, καταναλωτές, κατοίκους, καταστήματα και την ίδια τη λειτουργία του κέντρου.

Γι' αυτό και η λύση δεν μπορεί να είναι ούτε πρόχειρη ούτε περιστασιακή.

Το ερώτημα δεν είναι απλώς «πού θέλουμε τη Λαϊκή;»

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Ποια Σπάρτη θέλουμε;

- Θέλουμε μια πόλη όπου κάθε μεγάλη παρέμβαση θα σχεδιάζεται ανεξάρτητα από την άλλη;

- Θέλουμε να κάνουμε έργα στον έναν δρόμο και μετά να αποφασίζουμε ότι εκεί θα μεταφέρουμε μια δραστηριότητα που επηρεάζει τη λειτουργία του;

- Θέλουμε να επενδύουμε χρήματα για αναπλάσεις και αναβαθμίσεις και στη συνέχεια να ακυρώνουμε στην πράξη τον ίδιο τον σχεδιασμό;

- Ή θέλουμε, επιτέλους, μια πόλη με συνοχή, συνέχεια και σχέδιο;

Γιατί αυτό που λείπει δεν είναι μόνο ένας κατάλληλος χώρος για τη Λαϊκή Αγορά.

Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση να ειπωθεί μια απλή κουβέντα ...

Αυτή είναι η οριστική λύση.

Αυτός είναι ο χώρος.

Αυτά είναι τα έργα.

Αυτό είναι το χρονοδιάγραμμα.

Και αυτό είναι το σχέδιο για τα επόμενα χρόνια.

Χωρίς αστερίσκους.

Χωρίς συνεχείς μετακινήσεις.

Χωρίς «προσωρινές» λύσεις που γίνονται μόνιμες.

Χωρίς αποφάσεις που αναιρούνται από άλλες αποφάσεις.

Η Σπάρτη δεν μπορεί να συνεχίσει να σχεδιάζεται κομμάτι-κομμάτι.

Δεν μπορεί η μία υπηρεσία να σχεδιάζει έργα, η άλλη να σχεδιάζει κυκλοφοριακές αλλαγές, η άλλη να αποφασίζει για τη Λαϊκή και στο τέλος να ανακαλύπτουμε ότι όλα αυτά δεν μπορούν να λειτουργήσουν μαζί.

Και αντί να ζητάμε κάτι ανάλογο με αυτό που βλέπουμε σε άλλες πόλεις — έναν αξιοπρεπή, οργανωμένο και σύγχρονο χώρο, αντάξιο των παραγωγών, των εργαζομένων και των πολιτών — εμείς συζητάμε ξανά για την επιστροφή της Λαϊκής Αγοράς στους δρόμους.

Στους δρόμους.

Μέσα στη βροχή.

Μέσα στο κρύο.

Μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού.

Χωρίς πάρκινγκ.

Σαν να είναι αυτή η μοναδική λύση που μπορεί να βρει μια πόλη όπως η Σπάρτη.

Και όμως, οι πρώτοι που θα έπρεπε να απαιτούν κάτι καλύτερο θα έπρεπε να είναι οι ίδιοι οι πολίτες της Σπάρτης. Οι παραγωγοί. Οι εργαζόμενοι.

Όλοι εκείνοι που κάθε εβδομάδα ζουν αυτή την πραγματικότητα και γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει να λειτουργεί μια αγορά χωρίς τις υποδομές που απαιτεί μια σύγχρονη εποχή.

Η πόλη δεν είναι παζλ που το συναρμολογούμε χωρίς να κοιτάμε την εικόνα στο κουτί.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία μέσα από όλη αυτή τη συζήτηση.

Να σταματήσουμε να συζητάμε μόνο για το πού θα στηθεί η Λαϊκή το επόμενο Σάββατο και Τετάρτη.

Να συζητήσουμε για το πού θέλουμε να βρίσκεται η Σπάρτη τα επόμενα είκοσι χρόνια.

Γιατί η ενεργειακή αναβάθμιση της Δημοτικής Αγοράς, το Open Mall, οι αναπλάσεις και η λειτουργία της Λαϊκής δεν είναι τέσσερα διαφορετικά θέματα.

Είναι μία πόλη.

Και ή θα σχεδιαστεί ως μία πόλη ή θα συνεχίσουμε να ζούμε το ίδιο έργο.

Να ανακοινώνουμε αναβαθμίσεις, να χρηματοδοτούμε παρεμβάσεις, να αλλάζουμε σχέδια, να μετακινούμε προβλήματα από δρόμο σε δρόμο και, στο τέλος, να απορούμε γιατί τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.

Η Σπάρτη δεν έχει ανάγκη από άλλη μία «προσωρινή λύση».

Έχει ανάγκη από μια οριστική απόφαση.

Και αυτή τη φορά, η απόφαση πρέπει να υπηρετεί όχι το πρόσκαιρο, ούτε το βολικό, ούτε την πίεση της στιγμής.

Πρέπει να υπηρετεί το μέλλον της πόλης.

Υγ. Πάντως υπάρχουν και αυτοί που τρολάρουν με το θέμα της Λαϊκής αγοράς και ζητούν να επιστρέψει στη κεντρική πλατεία Σπάρτης που έχει τεράστιο χώρο και πολλά καφέ για να κάτσουμε άνετα.