Όταν το θράσος περισσεύει: Πάρκαρε στη μέση του δρόμου και ζητούσε και τα ρέστα

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα στους ελληνικούς δρόμους ξεπερνά κάθε φαντασία. Μία από αυτές είναι όταν κάποιος αποφασίζει να παρκάρει… όπου τον βολεύει, αδιαφορώντας για την κυκλοφορία, και στη συνέχεια θεωρεί ότι έχει και το δικαίωμα να επιπλήξει όσους προσπαθούν να περάσουν.

Το περιστατικό είναι χαρακτηριστικό. 

Ο οδηγός άφησε το αυτοκίνητό του στη μέση του δρόμου επί της Θερμοπυλών κοντά στο κενοτάφιο του Λεωνίδα στη Σπάρτη, προκαλώντας πρόβλημα στην κυκλοφορία. 

Εκείνος, όμως, φαίνεται πως δεν είχε καμία ιδιαίτερη ανησυχία.

Είχε πάει μάλλον για το ουζάκι του και απολάμβανε αμέριμνος τη στιγμή.

Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, ήρθε στη συνέχεια.

Όταν άλλοι οδηγοί προσπάθησαν να περάσουν και εξέφρασαν την ενόχλησή τους για το εμπόδιο που είχε δημιουργηθεί, αντί να ζητήσει συγγνώμη ή έστω να μετακινήσει το όχημά του, άρχισε να τους ζητά και… τον λόγο.

Γιατί βιάζονταν να περάσουν;

Όταν βέβαια ειδοποιήθηκε η Αστυνομία η μαγκιά και το τουπέ του κυρίου , ως δια μαγείας εξαφανίστηκε και αντι να περιμένει να έρθει η Τροχαία και να συνεχίσει να το παίζει ξερόλας , μπήκε μέσα στο όχημα και την έκανε κατά την λαϊκή ρήση.

Μια λογική που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί. Το αυτοκίνητο ήταν σταματημένο στη μέση του δρόμου, η κυκλοφορία είχε δυσκολέψει και, αντί η ευθύνη να αναζητηθεί σε εκείνον που δημιούργησε το πρόβλημα, τελικά «φταίνε» οι οδηγοί που ήθελαν να συνεχίσουν τη διαδρομή τους.

Το περιστατικό μπορεί να μοιάζει με μια ακόμη ιστορία από την καθημερινότητα στους ελληνικούς δρόμους, όμως αναδεικνύει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα: την αντίληψη ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους τους άλλους, αλλά όχι για εμάς.

Λίγα λεπτά αρκούν για να δημιουργηθεί κυκλοφοριακό χάος, εκνευρισμός και αντιπαραθέσεις. Και το ακόμη πιο παράδοξο είναι όταν αυτός που προκαλεί την αναστάτωση εμφανίζεται τελικά ως… αδικημένος.

Ίσως, τελικά, το ουζάκι να ήταν απαραίτητο. Αυτό που σίγουρα δεν ήταν απαραίτητο ήταν το αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου — ούτε, φυσικά, τα «ρέστα» στους οδηγούς που απλώς ήθελαν να περάσουν.

Γιατί άλλο «σταματάω για δύο λεπτά» και άλλο «κλείνω τον δρόμο και μετά αναρωτιέμαι γιατί ενοχλούνται οι υπόλοιποι».

Και κάπου εκεί, πράγματι, το θράσος περισσεύει.