Η κυρά Γιαννούλα, ήταν για πολλά χρόνια γειτόνισσα μου.

Γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας και άνθρωπος παλαιάς περασμένης εποχής.

Ζούσε μόνη, ποτέ δεν έμαθα για ποιόν λόγο, σ' ένα ολόλευκο χαμηλό σπιτάκι, άτεχνα μπογιατισμένο με ασβέστη και καλυμμένο με μια χαμηλή στέγη από παλιά κεραμίδια.

Η στενή του πρόσοψη είχε στην μέση μια ξύλινη καφέ εξώπορτα με σιδερένιο πόμολο,την οποία προστάτευε από την βροχή ένας απλός τσίγκος που προεξήχε σαν παράταιρο πρόβολο.

Ένθεν και ένθεν της πόρτας υπήρχαν δύό ξύλινα παραθυράκια χωρίς παντζούρια και πίσω από τα τζάμια δύο άσπρα ,δαντελένια κουρτινάκια έκρυβαν τη θέα του εσωτερικού του σπιτιού από τα αδιάκριτα βλέμματα.

Το ένα από αυτά είχε μια τρύπα στο τζάμι όπου έβγαινε ένα σιδερένιο μπουρί ξυλόσομπας.

Η εξώπορτα ήταν στην ίδια υψομετρική ευθεία με τον χωματόδρομο, χωρίς καθόλου σκαλοπάτια, με μια λεπτή στρώση τσιμέντου μπροστά της και ένα πλεκτό χαλάκι από πάνω.

Δίπλα σ' αυτήν, από τη δεξιά πλευρά ήταν αραδασμένοι καμιά δεκαριά τενεκέδες, βαμμένοι με γαλάζια λαδομπογιά και γεμάτοι εύρωστα λουλούδια που εκτόξευαν ολόγυρα τις μυρωδιές τους.

Κυριαρχούσαν φουντωτοί βασιλικοί με ζωηρή πρασινάδα και πολύχρωμα μικρά γαρύφαλλα με άρωμα κανέλλας.

Από την αριστερή πλευρά, υπήρχε μια μεγάλη,στρογγυλή κοτρώνα η οποία ακουμπούσε στο χώμα και στηριζόταν στον τοίχο του σπιτιού.

Αυτή η μεγάλη πέτρα τα Καλοκαίρια έκανε χρέη καθίσματος γιατί ,μετά τη δύση του ήλιου ,η κυρά Γιαννούλα έβγαινε από το σπίτι της και καθόταν πάνω στον πέτρινο "θρόνο"της ακουμπώντας την πλάτη της στον τοίχο.

Κάθε μέρα λοιπόν , όταν ο ήλιος άρχιζε να δείχνει την νύστα του ξεπρόβαλε από το σπίτι της .

Φορούσε την εμπριμέ πάνινη ρομπίτσα της, το καφέ τσεμπέρι της από το οποίο ξεπρόβαλε μια γκρίζα κοτσίδα στο κάτω μέρος , ένα καλοσυνάτο χαμόγελο στο στρογγυλό πρόσωπο της και ξεκινούσε να προετοιμάζει τον χώρο για την καθημερινή βραδυνή σύναξη των μελών του "συλλόγου" της γειτονιάς.

Πρώτα ,πότιζε τα λουλούδια της μετά κατάβρεχε το χώμα γύρω από το σπίτι της ύστερα κρέμαγε το κλουβί με το καναρίνι στην μεγάλη σιδερένια πρόκα του τοίχου και τέλος έβγαζε 3_4 χαμηλά ξύλινα σκαμνάκια δίπλα στην κοτρώνα.

Έτσι λοιπόν ξεκινούσε η πιο χαρούμενη, φλύαρη, άτυπη και απλή βεγγέρα της γειτονιάς στο υπαίθριο σαλόνι της Κυρά Γιαννούλας.

Η ίδια, με τη ρόκα στο χέρι, έπιανε πρώτη θέση στην πέτρινη αυτοσχέδια πολυθρόνα της.

Με τα παχουλά χέρια της έγνεθε ασταμάτητα μέχρι αργά το βράδυ ενώ ολόγυρα της μαζευόντουσαν κούτσα _κούτσα σαν μελίσσι, όλες οι συνομήλικες γειτόνισσες με τ'ανάλογα εργόχειρα τους.

Πλεκτά με βελόνες και βελονάκι, πολύπλοκα κεντήματα σταυροβελονιάς, ξύλινες ρόκες με φουντωτό άσπρο μαλλί κλπ.
Όλες μαζί σχημάτιζαν μια κεφάτη, χαλαρή και ψυχοθεραπευτική ρούγα .

Η γυναικεία σύναξη έξω από το σπίτι της κυρά Γιαννούλας, ήταν το σημείο αναφοράς για όλα εμάς τα παιδιά της γειτονιάς.

Ένα _ένα βγαίναμε από το σπίτι μας, για το καθορισμένο, απογευματινό μας ραντεβού.

Σχεδόν όλοι κρατούσαμε στο ένα χέρι το απογευματινό μας κολατσιό, που ήταν μια φετάρα ψωμί και από πάνω τυρί φέτα ή λάδι με ρίγανη ή τομάτα μπελντές ή πασπαλισμένη ζάχαρη με καφέ και ενίοτε, μια νηστίσιμη ταραμοσαλάτα.

Στο άλλο, μια μπάλα, ή ένα σαράβαλο πατίνι ή λίγοι γυάλινοι βόλοι ή ένα σχοινάκι.

Ελάχιστοι κουβαλούσαν με καμάρι ένα σκουριασμένο ποδήλατο.
Σε λίγο,όταν ο ήλιος βασίλευε, άρχιζαν τα γέλια, οι φωνές , οι καυγάδες, τα ομαδικά παιχνίδια (κρυφτό,κυνηγητό,αμπάριζα, βασιλιά _βασιλιά με τα δώδεκα σπαθιά, μακριά γαϊδούρα, μήλα, αγάλματα ακούνητα
αμίλητα, πεντόβολα, γκαζιές και φυσικά... κουτσονήλιος). Όσοι είχαν πατίνια ή ποδήλατα έκαναν κοντινούς άσκοπους γύρους , έτσι χωρίς λόγο.

Σιγά σιγά νύχτωνε για τα καλά και κανένα από τα παιδιά δεν έφευγε αν δεν άκουγε τη γνώριμη, δυνατή και νευριασμένη φωνή της μάννας του:
Έλα γρήγορα σπίτι γιατί ήρθε ο πατέρας σου και θα στις βρέξει.(καμία έκπληξη για το παιδαγωγικό ξύλο από τον πατέρα).

Στο άκουσμα αυτό βαρούσε συναγερμός και ο καθένας από εμάς έντρομος, σκονισμένος, ιδρωμένος, ματωμένος αλλά πλήρης, έτρεχε ολοταχώς για το σπίτι αφού προηγούμενως είχε ακούσει να αναγγέλεται τσιριχτά τ'όνομα του από κάποιο κοντινό μπαλκόνι ή παράθυρο.

Αύριο πάλι, όλοι μαζί, παιδιά και ηλικιωμένες γειτόνισσες, θα στήναμε στον χωματόδρομο της οδού Ανανίου το ίδιο σκηνικό κάτω από τ'αστέρια!

Υ. Γ. Μια καλοκαιρινή σκηνή σε γειτονιά της Σπάρτης την δεκαετία του 60.