ΤΕΛΙΚΑ, ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ; ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ Ή ΗΣΥΧΙΑ;

Θέλουν μια ζωντανή πόλη που προχωρά μπροστά ή μια πόλη που θα φοβάται να διοργανώσει οτιδήποτε, μήπως και διαταραχθεί η καθημερινότητά της;

Κάθε μεγάλη διοργάνωση έχει τις απαιτήσεις της.

Προκαλεί κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, κλειστούς δρόμους, καθυστερήσεις και αναστάτωση.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα έργα. Για να αλλάξει μια πόλη, πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξει και η καθημερινότητά της.

Θέλουν έργα στη Σπάρτη ή όχι;

Θέλουν εκδηλώσεις, αθλητικές διοργανώσεις και επισκέπτες ή προτιμούν να μην αλλάζει τίποτα, για να μη χρειαστεί να ταλαιπωρηθούν;

Ένας Μαραθώνιος στην Αθήνα, στη Βοστώνη, στη Ρώμη ή στο Παρίσι δεν πραγματοποιείται χωρίς κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και προσωρινές δυσκολίες.

Οι πόλεις, όμως, γνωρίζουν ότι τέτοιες διοργανώσεις αποτελούν μέρος της εξωστρέφειάς τους, της προβολής τους και της οικονομικής τους δραστηριότητας.

Το ίδιο ισχύει και για τη Σπάρτη.

Το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ, το Run Greece, η ΣΠΑΡΤΑΚΙΑΔΑ, το Ράλλυ Μολών Λαβέ και το Spartan Race είναι διοργανώσεις που φέρνουν κόσμο στην πόλη, μπορεί και πάνω απο 10.000 προβάλλουν το όνομά της και δημιουργούν ευκαιρίες για την τοπική αγορά, την εστίαση, τα καταλύματα και τις επιχειρήσεις.

Χιλιάδες αθλητές, συνοδοί και επισκέπτες περνούν από τη Σπάρτη, γνωρίζουν τον τόπο  και μεταφέρουν την εικόνα του έξω από τα σύνορα της Λακωνίας.

Το όφελος δεν περιορίζεται στις ημέρες διεξαγωγής μιας διοργάνωσης. Είναι και η αναγνωρισιμότητα που αφήνει πίσω της.

Τους θέλουν, λοιπόν, αυτούς τους επισκέπτες ή όχι;

Αξίζει η ταλαιπωρία δύο ή τριών ημερών, όταν το συνολικό αποτύπωμα μπορεί να είναι θετικό για την πόλη;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλώς ένα «ναι» ή ένα «όχι».

Είναι ανάγκη να εξετάζουμε τόσο τα οφέλη όσο και τις δυσκολίες κάθε διοργάνωσης.

Η λύση δεν είναι να καταργηθούν οι διοργανώσεις. Είναι να οργανωθούν καλύτερα.

Η Σπάρτη δεν έχει την πολυτέλεια να γυρίζει την πλάτη σε εκδηλώσεις που την κάνουν γνωστή σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Χρειάζεται περισσότερες δράσεις, περισσότερη εξωστρέφεια,  περισσότερους επισκέπτες και ένα σταθερό σχέδιο που θα συνδέει τον αθλητισμό, τον πολιτισμό και τον τουρισμό με την τοπική οικονομία.

Το πραγματικό ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν θα ταλαιπωρηθούν για δύο ή τρεις ημέρες.

Είναι τι πόλη θέλουν να έχουν τα επόμενα χρόνια.

Μια Σπάρτη ζωντανή, με κίνηση, εκδηλώσεις και προοπτική ή μια Σπάρτη που θα παραμένει στάσιμη, επειδή κάθε αλλαγή θεωρείται πρόβλημα;

Η ανάπτυξη έχει κόστος, απαιτεί σχεδιασμό και προϋποθέτει συνεννόηση.

Και η καθημερινή ταλαιπωρία πρέπει να περιορίζεται όσο γίνεται.

Όμως, χωρίς δράσεις, χωρίς έργα και χωρίς επισκέπτες, καμία πόλη δεν μπορεί να διεκδικήσει το μέλλον που της αξίζει.

Η Σπάρτη χρειάζεται διοργανώσεις.

Χρειάζεται έργα.

Χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, σωστή οργάνωση και μια κοινωνία που να μπορεί να συζητά, να κρίνει και να προχωρά μπροστά.

Υγ. Από Δευτέρα 2 Νοεμβρίου και από 9 το βράδυ δεν θα κυκλοφορεί ψυχή.

Νομίζω όμως και τότε κάτι θα φταίει