Γκρίνια, γκρίνια… Ορίστε, ησυχάσαμε!

Η Σπάρτη επέστρεψε στις… εργοστασιακές της ρυθμίσεις!

Πέρασε το Spartan Race, έφυγαν οι 1.200 αθλητές και οι εκατοντάδες, ίσως και περισσότεροι, συνοδοί και επισκέπτες από κάθε γωνιά του κόσμου και η πόλη ξαναβρήκε τους γνώριμους ρυθμούς της.

Τέρμα η κίνηση, τέρμα ο κόσμος, τέρμα η αναστάτωση!

Δεν θα χρειάζεται πλέον να παραπονιόμαστε για κλειστούς δρόμους, για κόσμο στο κέντρο, για γεμάτα καταστήματα και για επισκέπτες που κυκλοφορούν στους δρόμους μας.

Εννέα το βράδυ και… βγαίνει το θηρίο!

Η γνωστή, αγαπημένη, ήσυχη Σπάρτη. Αυτή που ξέρουμε και που, όπως φαίνεται, κάποιοι προτιμούν.

Γιατί, τελικά, τι να τους κάνουμε τους 1.200 αθλητές και τους τόσους συνοδούς από όλο τον κόσμο; Τι να τους κάνουμε τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια, τα καφέ, τα καταστήματα που γεμίζουν, την εξωστρέφεια και τη διεθνή προβολή της πόλης;

Ποιος έχει ανάγκη από επισκέπτες, τουρισμό και διοργανώσεις που βάζουν τη Σπάρτη στον παγκόσμιο χάρτη;

Άλλωστε, η ησυχία μας είναι πάνω απ' όλα!
Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:.

Μια πόλη δεν αναπτύσσεται όταν αδειάζουν οι δρόμοι της.

Αναπτύσσεται όταν γεμίζουν από ανθρώπους, επισκέπτες, ζωή και δραστηριότητα.
Και ναι, κάθε μεγάλη διοργάνωση έχει τις δυσκολίες της.

Χρειάζεται κατανόηση από όλους.

Αλλά άλλο η κριτική και άλλο η μόνιμη γκρίνια για οτιδήποτε κινείται σε αυτή την πόλη.
Ας αποφασίσουμε επιτέλους τι θέλουμε για τη Σπάρτη.

Μια πόλη ζωντανή, εξωστρεφή, με μεγάλες διοργανώσεις και επισκέπτες από όλο τον κόσμο ή μια πόλη που θα είναι ήσυχη, τακτοποιημένη και… άδεια;

Γκρίνια, γκρίνια… Και του χρόνου με υγεία!

Γιατί το Spartan Race δεν είναι απλώς ένας αγώνας. Είναι μια ευκαιρία προβολής και εξωστρέφειας για τη Σπάρτη.

Ναι αλλά ήρθαν μας έπιασαν τις καρέκλες μας , έφαγαν το φαγητό μας , ήπιαν τους καφέδες μας, μας αναστάτωσαν και έφυγαν.

Στο καλό...