Ας τολμήσουμε, μια φορά χωρίς φόβο και με μπόλικο πάθος, να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» δεν απέτυχε επειδή έτυχε να πέσει σε «κακές στιγμές», ούτε επειδή οι υπουργοί του ξύπνησαν μια μέρα στραβά και αποφάσισαν να βάλουν το χέρι στο μέλι από καθαρή ατυχία. Όχι. Το σύστημα αυτό δουλεύει ρολόι. Απλώς είναι φτιαγμένο για να εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφραζόμενα της αρπαχτής, της κουμπαριάς και του ρουσφετιού μέχρι τελικής πτώσεως.
Κάθε λίγο και λιγάκι ζούμε και μια νέα «διαβολοβδομάδα». Ο Λιάκος, ο Τσάφος, ο Τσαβδαρίδης και η παρέα τους έρχονται να προσθέσουν νέες μαύρες τρύπες στον ουρανό μιας κυβέρνησης που έχει κάνει τη λαμογιά κανονικότητα. Κι έπειτα ακολουθεί το γνωστό, αξεπέραστο θέατρο του παραλόγου. Ο πρωθυπουργός μας παριστάνει τον ξαφνιασμένο αγρότη που βλέπει χαλάζι στην ηλιοφάνεια. Δεν ήξερε για τον έναν, δεν γνώριζε για τον άλλον, δεν αντιλήφθηκε τι γινόταν με τον τρίτο. Τον πλάνεψε η «διαχρονική παθογένεια», τον εξαπάτησε η «διακομματική αβελτηρία», δεν πρόκανε να τα προλάβει όλα.
Φτάνει πια! Φτάνει με το δούλεμα που συνοδεύει τις «δουλειές». Ένας πολιτικός αρχηγός που διοικεί με τη λογική του διευθύνοντος συμβούλου σε πολυεθνική, που ξέρει μέχρι και τι ώρα πηγαίνουν οι γραμματείς του για τσιγάρο, εμφανίζεται ξαφνικά τυφλός και κουφός όταν τα κοράκια του μοιράζουν τα ιμάτια του κράτους.
Ο πρωθυπουργός δεν είναι απλώς εκτεθειμένος· είναι ο εγκέφαλος, ο οργανωτής και ο αρχιερέας αυτής της γενικευμένης σήψης. Είναι ο άνθρωπος που σκάρωσε έναν μηχανισμό για να παράγει το μαύρο και να το βαφτίζει άσπρο, εξαγοράζοντας συνειδήσεις και διαφθείροντας θεσμούς με πρώτη και καλύτερη τη Δικαιοσύνη.
Υπάρχουν μερικοί καλοθελητές που λένε: «ε, μωρέ, σιγά το νέο, όλοι τα ίδια κάνουν». Αυτή τη βολική καραμέλα των κάθε λογής κυνικών που βαφτίζουν τη διαφθορά αναπόφευκτη «φύση» της εξουσίας, λες και πρόκειται για φυσικό φαινόμενο σαν τη βαρύτητα. Μέγα λάθος! Πρώτον, διότι η πρόσφατη ιστορία αυτού του τόπου απέδειξε ότι υπήρξαν κυβερνήσεις που δεν βούτηξαν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι. Και δεύτερον, το πιο ουσιαστικό, η γενικευμένη σήψη δεν είναι απλώς μια αφηρημένη, φιλοσοφική εκτροπή της ηθικής ή της ποινικής τάξης. Είναι μια σκληρή, ταξική ληστεία. Κάθε ευρώ που τσεπώνεται μέσω κομπίνας δεν εξαφανίζεται στον αιθέρα, αφαιρείται ευθέως από το πιάτο εκείνου που δεν έχει, κάνοντας τους φτωχούς ακόμα φτωχότερους. Και κάθε καρέκλα που χαρίζεται αναξιοκρατικά στον «κολλητό» είναι μια κλεμμένη ζωή από κάποιον που είχε τα προσόντα και την αξία να την κατακτήσει.
Δισεκατομμύρια ολόκληρα στραγγίζονται από τη δημόσια Υγεία, την Παιδεία και την κοινωνική προστασία για να ταΐσουν τον αχόρταγο χείμαρρο των απευθείας αναθέσεων και των κλειστών διαγωνισμών. Τα εκατομμύρια που καταβροχθίζουν από τους αγρότες οι «ποντικοί» του ΟΠΕΚΕΠΕ μεταφράζονται σε άδεια ράφια στο σούπερ μάρκετ και απλήρωτους λογαριασμούς ρεύματος.
Η ακρίβεια δεν φύτρωσε μόνη της στα θερμοκήπια της αγοράς. Η ακρίβεια είναι αδελφή της διαφθοράς και ανεψιά του Μεγάρου Μαξίμου. Είναι το αποτέλεσμα της ασυδοσίας των καρτέλ της ενέργειας, των τραπεζών και των σούπερ μάρκετ που αλωνίζουν επειδή έχουν την πολιτική πλάτη της εξουσίας. Κι όταν η σαπίλα φτάνει μέχρι τις πανελλαδικές εξετάσεις, ώστε να αφήνουν έξω χιλιάδες παιδιά που κοπίασαν για να περάσουν με δόλια μέσα τα βλαστάρια των «δικών» τους, τότε καταλαβαίνεις ότι το σύστημα αυτό έχει περάσει από τη φάση της απλής κακοδιοίκησης στη φάση του κοινωνικού κανιβαλισμού.
Η κοινωνία το ξέρει πια καλά, όσο κι αν τα πληρωμένα παπαγαλάκια προσπαθούν να θολώσουν τα νερά. Η διαφθορά έχει πολλούς μετόχους στα σαλόνια της πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Αλλά ο βασικός μέτοχος είναι ένας.
Κι όσο η δημοκρατική αντιπολίτευση περιορίζεται σε δηλώσεις αγανάκτησης και ευγενικές απαιτήσεις για παραιτήσεις-βιτρίνα, το «στρίβειν διά της παραιτήσεως άλλων» θα συνεχίζεται. Κάποια στιγμή, όμως, οφείλει να τελειώσει το παραμύθι. Διότι η οργή του κόσμου δεν είναι πια απλός θυμός, είναι έτοιμη να γίνει χείμαρρος που θα σαρώσει αυτό το χαρτοπόλεμο της δήθεν αριστείας και της πραγματικής λαμογιάς.






