Ο Μανώλης Μάκαρης  επισκέφθηκε την περιοχή της κατολίσθησης της εθνικής οδού Καλαμάτας – Σπάρτης μετά την Αρτεμισία στις 6/2, όπου διαπίστωσε “ιδίοις όμμασι” ότι το οδόστρωμα έχει «ανοίξει» στο ίδιο ακριβώς σημείο που είχε αποκατασταθεί και παραδοθεί πριν από μόλις δυόμισι χρόνια. Η εικόνα ήταν αδιαμφισβήτητη: εκτεταμένες ρωγμές, μετακίνηση του δρόμου προς την πλαγιά και ενεργή κατολίσθηση, γεγονός που καταρρίπτει κάθε προσπάθεια να παρουσιαστεί το πρόβλημα ως «απλή καθίζηση».

Η νέα σοβαρή κατολίσθηση στον εθνικό δρόμο Καλαμάτα–Σπάρτη, μετά την Αρτεμισία, είναι η επανάληψη αστοχίας σε έργο αποκατάστασης ύψους 1,85 εκατ. ευρώ, που παραδόθηκε σε κυκλοφορία τον Ιούλιο του 2023 από την Περιφέρεια Πελοποννήσου και σήμερα κατέρρευσε ξανά, οδηγώντας σε νέο κλείσιμο του δρόμου.

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ότι η ίδια η Περιφερειακή Αρχή το παραδέχθηκε δημόσια: το συγκεκριμένο σημείο ήταν γνωστό ως προβληματικό, δεν αποκαταστάθηκε οριστικά, αλλά αντιμετωπίστηκε με προσωρινή λύση, λόγω έλλειψης χρηματοδότησης, και παρ’ όλα αυτά ο δρόμος δόθηκε στην κυκλοφορία. Με απλά λόγια, παρέδωσαν ημιτελή δρόμο, γνωρίζοντας τον  κίνδυνο.

Υπενθυμίζεται ότι για τα 41 χιλιόμετρα της Ε.Ο. Καλαμάτας–Σπάρτης η Περιφέρεια Πελοποννήσου είχε ενισχυθεί ήδη από το 2018 με 3.000.000 ευρώ από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Το γεγονός ότι σήμερα μιλάμε ξανά για κατάρρευση σε κομβικό σημείο του δρόμου δείχνει ότι οι πόροι αυτοί δεν αξιοποιήθηκαν με τρόπο που να εξασφαλίζει ουσιαστική, έγκαιρη και διαρκή οδική ασφάλεια.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ξεκάθαρο: ποιος θα ευθυνόταν αν είχε συμβεί ατύχημα; Η απάντηση είναι μία: η Περιφερειακή Διοίκηση. Όταν γνωρίζεις ότι ένα έργο δεν έχει ολοκληρωθεί, ότι υπάρχει τεκμηριωμένος γεωτεχνικός κίνδυνος, και παρ’ όλα αυτά ανοίγεις τον δρόμο, τότε αναλαμβάνεις πλήρως την ευθύνη. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα μιλούσαμε για «ατύχημα», αλλά για συνέπεια συνειδητής διοικητικής επιλογής. Ούτε η σήμανση, ούτε τα μπαλώματα, ούτε οι μελλοντικές εργολαβίες θα μπορούσαν να καλύψουν την ευθύνη, αν υπήρχαν θύματα.

Η επανάληψη της κατάρρευσης σε έναν δρόμο ζωτικής σημασίας για τον Ταΰγετο και τη σύνδεση Μεσσηνίας–Λακωνίας θέτει πλέον ξεκάθαρα ζήτημα ευθυνών, προτεραιοτήτων και πραγματικής οδικής ασφάλειας.

Η οδική ασφάλεια οφείλει να είναι πρωταρχική υποχρέωση της περιφερειακής διοίκησης. Η λύση για την εθνική οδό Καλαμάτας- Σπάτης δεν μπορεί να περιοριστεί σε προσωρινά «μπαλώματα». Απαιτείται επικαιροποιημένη γεωτεχνική μελέτη σύμφωνα με τις οδηγίες του ΙΓΜΕ, μόνιμα έργα αποστράγγισης και αντιστήριξης, σαφές χρονοδιάγραμμα με επαρκή χρηματοδότηση και πλήρη διαφάνεια για την αξιοποίηση των διαθέσιμων κονδυλίων.