Μια βραδιά μνήμης και συγκίνησης για τον αείμνηστο Δημήτρη Ροζάκη

Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν φεύγουν από τη ζωή, αφήνουν πίσω τους ένα κενό. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που, παρά την απουσία τους, συνεχίζουν να είναι παρόντες.

Παρόντες στις αναμνήσεις, στις πράξεις που άφησαν ως παρακαταθήκη, στα λόγια που ειπώθηκαν, αλλά κυρίως στις καρδιές των ανθρώπων που τους γνώρισαν και τους αγάπησαν.

Μια τέτοια βραδιά ήταν και η βραδιά που πραγματοποιήθηκε στην Αρεόπολη, αφιερωμένη στη μνήμη του αείμνηστου Δημήτρη Ροζάκη.

Μια βραδιά γεμάτη μουσική, συγκίνηση και αναμνήσεις, που ανέδειξε για ακόμη μία φορά τη σπουδαία προσφορά του στα γράμματα, στον πολιτισμό και στον τόπο που αγάπησε.

Με την ευγενική χορηγία του μουσικού σχήματος «Καθ’ Ωδών» και με τη στήριξη του Δήμου Ανατολικής Μάνης, η Αρεόπολη φιλοξένησε μια εκδήλωση που δεν ήταν απλώς ένα μουσικό αφιέρωμα.

Ήταν ένας φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα και που εξακολουθεί να ζει μέσα από όσα προσέφερε.

Η μουσική εκείνη τη βραδιά έγινε γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Κάθε μελωδία έμοιαζε να ξυπνά μνήμες, κάθε νότα να φέρνει πιο κοντά τη μορφή του Δημήτρη, θυμίζοντας σε όλους πως η πραγματική προσφορά δεν χάνεται ποτέ.

Γιατί ο χρόνος μπορεί να παίρνει τους ανθρώπους από κοντά μας, δεν μπορεί όμως να σβήσει το έργο τους.

Ο Δημήτρης Ροζάκης υπήρξε ένας άνθρωπος που πίστεψε στη δύναμη του πολιτισμού, στη γνώση, στα γράμματα και στην αξία της προσφοράς.

Και αυτή ακριβώς η προσφορά είναι που παραμένει ζωντανή.

Είναι εκείνη που κάνει το όνομά του να ακούγεται ακόμη, που κάνει τις αναμνήσεις να επιστρέφουν και που χαρίζει στην απουσία μια παράξενη μορφή παρουσίας.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο αποτύπωμα ενός ανθρώπου: να συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις σκέψεις των άλλων, όχι επειδή το επιβάλλει η μνήμη, αλλά επειδή το αξίζει η ζωή που έζησε.

Η βραδιά στην Αρεόπολη ήταν ακριβώς αυτό. Μια υπόσχεση ότι η μνήμη δεν θα σβήσει.

Μια υπενθύμιση πως οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν, που δημιούργησαν, που πρόσφεραν χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα, δεν φεύγουν πραγματικά ποτέ.

Παραμένουν στις καρδιές μας, στις κουβέντες μας, στα έργα τους και στις αξίες που μας δίδαξαν.

Και ίσως, καθώς η μουσική σιγά σιγά έσβηνε εκείνο το βράδυ, να έμεινε στον αέρα κάτι περισσότερο από τις τελευταίες νότες.

Έμεινε η συγκίνηση.

Έμεινε η ευγνωμοσύνη.

Έμεινε η μνήμη ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε και πρόσφερε.

Και πάνω απ’ όλα, έμεινε η βεβαιότητα πως οι άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους φως, δεν χάνονται ποτέ στο σκοτάδι της λήθης.

Ο Δημήτρης Ροζάκης θα παραμένει στη σκέψη και στην καρδιά όλων εκείνων που γνώρισαν το έργο και την προσφορά του.

Και κάθε φορά που ο πολιτισμός, η μουσική και τα γράμματα θα συναντιούνται στον τόπο που τόσο αγάπησε, η μνήμη του θα είναι εκεί.

Σιωπηλή, αλλά ζωντανή.
Απόντας, αλλά παρών.
Για πάντα.