Η απώλεια του Αριστείδη Μανωλάκου δεν είναι μόνο μια είδηση θανάτου· είναι μια ρωγμή στη συλλογική μνήμη της Αριστεράς και της μάχιμης δημοσιογραφίας.

Ο Αριστείδης Μανωλάκος γεννήθηκε στον Ασωπό Λακωνίας τον Νοέμβριο του 1938. Φοίτησε στο γυμνάσιο Μολάων, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ζει στην Αθήνα από το 1955.

Ο Αριστείδης δεν υπήρξε απλώς πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ ούτε μόνο ιδρυτικό μέλος του συνεταιρισμού της Εφημερίδας των Συντακτών. Υπήρξε μια μορφή που ένωσε τη σκέψη με τη δράση, τη δημοκρατική πίστη με το προσωπικό κόστος. Από τα νεανικά του χρόνια, όταν οργανώθηκε στην παράνομη ΕΠΟΝ, έως την αντιδικτατορική του δράση, τις συλλήψεις, τις εξορίες και τη δοκιμασία της Λέρου, στάθηκε όρθιος απέναντι στον αυταρχισμό χωρίς να διαπραγματευτεί τις αρχές του.

Στην ταραγμένη δεκαετία του ’60, μέσα από τη Νεολαία ΕΔΑ και την ΕΔΑ, συμμετείχε ενεργά στα κινήματα που διεκδίκησαν δημοκρατία, παιδεία και κοινωνική αξιοπρέπεια. Συνέβαλε στη συγκρότηση της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, δίπλα στον Μίκη Θεοδωράκη, και δεν δίστασε να διατυπώσει απόψεις κόντρα στην πλειοψηφία, όταν πίστευε ότι η στρατηγική έπρεπε να είναι πιο καθαρή, πιο ριζοσπαστική, πιο συνεπής με το όραμα του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, με τη συμμετοχή του στην «Επιτροπή του Πάσχα» και τη συνεργασία με το Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο, πλήρωσε το τίμημα της αντίστασης με φυλακίσεις, βασανιστήρια και εξορία. Δεν υπήρξε ποτέ θεατής της Ιστορίας· υπήρξε μέρος της.

Μετά τη Μεταπολίτευση, η μάχη μεταφέρθηκε στο πεδίο της ενημέρωσης. Στα δημοσιογραφικά του βήματα, από την «Αυγή» και την «Ελευθεροτυπία» μέχρι τη συνεταιριστική προσπάθεια της «Εφ.Συν.», υπερασπίστηκε μια δημοσιογραφία αδέσμευτη από οικονομικά και πολιτικά κέντρα, προσηλωμένη στην αλήθεια και στην κοινωνική ευθύνη. Ως πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ συνέβαλε στη συνδικαλιστική ανασυγκρότηση του κλάδου, δίνοντας έμφαση στην αξιοπρέπεια του λειτουργήματος και στην υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Τον γνώριζα προσωπικά. Και αυτό που ξεχώριζε δεν ήταν μόνο η ιστορική του διαδρομή, αλλά το ήθος του. Η νηφαλιότητα με την οποία μιλούσε για δύσκολες εποχές. Η αυστηρότητα απέναντι στον εαυτό του. Η ευγένεια που συνόδευε τη μαχητικότητά του. Δεν αναζητούσε ρόλους ούτε επιβεβαίωση· αναζητούσε συνέπεια.

Σε μια εποχή όπου η δημοσιογραφία δοκιμάζεται από εξαρτήσεις, ταχύτητα και επιφανειακότατα, η διαδρομή του Αριστείδη Μανωλάκου υπενθυμίζει ότι η ενημέρωση είναι δημόσιο αγαθό και η Αριστερά δεν είναι ταυτότητα, αλλά στάση ζωής: αγώνας για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία σκέψης.

Η απουσία του είναι βαριά. Όμως η παρακαταθήκη του είναι ακόμη πιο βαριά  και δεσμευτική. Για μια καθαρή δημοσιογραφία. Για μια Αριστερά με αρχές. Για μια δημοκρατία που δεν φοβάται την αλήθεια.

Σήμερα, καθώς τον αποχαιρετούμε, δεν στεκόμαστε μόνο μπροστά σε ένα φέρετρο· στεκόμαστε μπροστά σε μια εποχή που φεύγει μαζί του. Ο Αριστείδης Μανωλάκος υπήρξε από εκείνους που δεν έκαναν τη ζωή τους βιογραφικό, αλλά πράξη. Δεν μέτρησε τη διαδρομή του με αξιώματα, αλλά με αντοχή. Δεν υπολόγισε το κόστος, όταν η συνείδηση ζητούσε καθαρή θέση.

Στην πολιτική του διαδρομή δεν υπήρξε αλάνθαστος  υπήρξε όμως ακέραιος. Και η ακεραιότητα είναι η πιο σπάνια μορφή γενναιότητας. Κράτησε την πίστη του στη δημοκρατία ακόμη και όταν η δημοκρατία ήταν λέξη απαγορευμένη. Υπερασπίστηκε την κοινωνική δικαιοσύνη ακόμη και όταν η Ιστορία γύριζε την πλάτη της στα οράματα μιας γενιάς.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Κι ας γίνει η μνήμη του όχι απλώς ανάμνηση, αλλά υπόσχεση. Υπόσχεση πως η Αριστερά θα παραμείνει συνείδηση και όχι μηχανισμός. Πως η δημοσιογραφία θα είναι λειτούργημα και όχι συναλλαγή. Πως η δημοκρατία θα συνεχίσει να χρειάζεται ανθρώπους που δεν λυγίζουν.

Καλό ταξίδι Σύντροφε…..