Του Άγη Βερούτη

Τις προάλλες μιλούσα με ένα φίλο, ο οποίος την περασμένη Τρίτη είχε κληθεί μάρτυρας σε δίκη για μια υπόθεση πριν από 13 χρόνια. Αφορούσε τον θάνατο ενός ανήλικου, τον οποίο σκότωσε με την προπέλα της βάρκας του ο οδηγός ενός ταχύπλοου σχολής θαλάσσιων σπορ στη Μύκονο.

Δεν θα μπω στην ουσία της υπόθεσης διότι αυτή είναι σε εξέλιξη. Από ό,τι κατάλαβα βρίσκεται στον δεύτερο βαθμό, ενώ πρωτόδικα έχουν καταδικαστεί οι κατηγορούμενοι. Ούτε γνωρίζω τον φάκελο, ούτε έχω πρόθεση να υποκαταστήσω τους δικαστές. Θα μείνω απλώς στο γεγονός ότι για μια οικογένεια που έχασε άδικα το παιδί της, 13 χρόνια μετά το έγκλημα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ στη Δικαιοσύνη!

Αυτό από μόνο του φτάνει. Καμία υπόθεση με νεκρό παιδί δεν μπορεί να είναι ανοιχτή δεκατρία χρόνια μετά και να αδιαφορούμε. Σε μια σοβαρή χώρα αυτό θα ήταν πολιτειακός συναγερμός. Στην Ελλάδα κοντεύει να ακούγεται σαν "έλα μωρέ, έτσι είναι τα δικαστήρια".

Από όσο μου περιέγραψε ο φίλος-μάρτυρας, τα πρώτα 7-8 χρόνια πήγαν στράφι διότι όταν έφτασε να δικαστεί το θέμα πρωτόδικα, ο δικαστής αποφάσισε, ορθά κατά τον φίλο μου, ότι το συγκεκριμένο δικαστήριο ήταν αναρμόδιο για να δικάσει τη συγκεκριμένη υπόθεση και την παρέπεμψε στο σωστό.

Κάποιος υπεύθυνος δικαστής πήρε 7-8 χρόνια, δηλαδή, για να αποφασίσει κατ’ αντιστοιχία ότι, παράδειγμα, "λάθος ήρθατε εδώ, εμείς διορθώνουμε μοτοσυκλέτες, όχι φορτηγά!". Επτά ή οκτώ χρόνια όχι για να αποδοθεί Δικαιοσύνη, αλλά για να βρεθεί η σωστή πόρτα.

Στο μεταξύ οι άνθρωποι περίμεναν. Η οικογένεια περίμενε. Οι μάρτυρες περίμεναν. Η μνήμη του σκοτωμένου παιδιού έμενε να αιμορραγεί σε ημερομηνίες, αναβολές, κλήσεις, έδρες και διαδρόμους περιφερειακών δικαστηρίων. Αυτό δεν είναι απλώς αργή Δικαιοσύνη. Είναι αδιαφορία με στρογγυλή σφραγίδα.

Οι γονείς αυτοί βιώνουν ξανά και ξανά, μετά από 13 χρόνια, τη φρίκη και το πένθος της απώλειας ενός παιδιού. Και με την προοπτική των αναβολών, όπως αυτή που έδωσε το δικαστήριο προχθές, μπορεί να συνεχίσουν άλλα 5-10 χρόνια ώσπου να μάθουν οριστικά αν θα τιμωρηθούν οι υπαίτιοι για τον φριχτό θάνατο του παιδιού τους ή αν θα αθωωθούν για κάποια τεχνική λεπτομέρεια.

Να σου σηκώνεται η πέτσα από τη φρίκη!

Δεν υπάρχει πιο άγριο πράγμα για τον άνθρωπο από το να χάνει παιδί. Κάθε νέα δικάσιμος ξανανοίγει το τραύμα. Κάθε αναβολή τον γυρίζει πίσω. Κάθε κλήση μάρτυρα λέει στους γονείς ότι τίποτε δεν τελείωσε. Ούτε το πένθος, ούτε η οργή, ούτε η αναμονή.

Η καθυστέρηση δεν βλάπτει μόνο το θύμα. Βλάπτει και την αλήθεια. Μετά από δεκατρία χρόνια οι μάρτυρες δεν θυμούνται όπως θυμούνταν στην αρχή. Μια ερώτηση που μπορεί να θέλει να κάνει ο δικαστής, εκείνοι μπορεί να μη θυμούνται πια να την απαντήσουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Κάποιοι μπορεί να πέθαναν. Κάποιοι άλλοι μπορεί να μην αντέχουν ψυχικά 13 χρόνια.

Χθες ξεκίνησε η συζήτηση στη Βουλή για νόμο που θα υποχρεώνει τη Δικαιοσύνη να επισπεύδει ανακριτικά και δικαστικά τις υποθέσεις που αφορούν βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου.

Εδώ αρχίζει η ειρωνεία. Το ίδιο κράτος που για τον πολίτη λέει "έτσι δουλεύει η Δικαιοσύνη" και προσπαθεί ανεπιτυχώς 40 χρόνια να την επιταχύνει, ξαφνικά ανακαλύπτει ότι γίνεται να κινηθεί πιο γρήγορα! 

Άρα τρόποι υπάρχουν. Ο χρόνος μετράει τελικά. Η εκκρεμότητα πονάει τελικά. Αρκεί να πονάει τους σωστούς ανθρώπους. Δεν μπορεί ένας κανονικός άνθρωπος να ζει για τόσα χρόνια με μια υπόθεση ανοιχτή πάνω από το κεφάλι του βρε αδερφέ!

Μόνο που το κράτος το θυμήθηκε όταν έφτασε στους βουλευτές.

Όχι μόνο δηλαδή θα υπάρχει ανισονομία για τους εκλεγμένους βουλευτές στην Ελλάδα, στο ζήτημα αν μπορεί να τους δικάσει η Δικαιοσύνη όπως όλους τους Έλληνες, ενώ υποτίθεται ότι συζητάμε ακόμη και την κατάργηση του Άρθρου 86 του Συντάγματος, αλλά και όταν αυτή κρίνεται αρμόδια, θα πρέπει να ακολουθήσει διαφορετική διαδικασία επίσπευσης, προκειμένου να μην τους παιδεύει όπως παιδεύει τους απλούς Έλληνες πολίτες, τους υπηκόους ντε!

Εγώ είμαι ΣΥΜΦΩΝΟΣ με αυτή την επίσπευση αλλά προτείνω να ισχύει ανεξαιρέτως για όλους τους Έλληνες πολίτες. Να ισχύσει για τον βουλευτή, βεβαίως, αλλά να ισχύσει και για τη μάνα που έχασε το παιδί της. Να ισχύσει για τον πατέρα που περιμένει δεκατρία χρόνια να ακούσει μια τελική απόφαση. Να ισχύσει για τον άνθρωπο που μπλέκει και χάνει χρόνια από τη ζωή του μέχρι να βγει απόφαση. Να ισχύσει και για τον κατηγορούμενο που μπορεί να είναι αθώος και ζει δεκαπέντε χρόνια υπόδικος.

Αν η καθυστέρηση είναι πρόβλημα για τον βουλευτή, είναι πρόβλημα και για τον πολίτη, ίσως περισσότερο, γιατί δεν έχει ούτε τους πόρους ούτε την πρόσβαση ενός βουλευτή. Αν η εκκρεμότητα φθείρει τον πολιτικό, συντρίβει τον απλό άνθρωπο. Αν η Δικαιοσύνη μπορεί να κινηθεί ταχύτερα για εκείνους που ψηφίζουν τους νόμους, τότε μπορεί να κινηθεί ταχύτερα και για εκείνους που τους εκλέγουν και στο όνομα των οποίων ψηφίζονται οι νόμοι.

Γιατί να ζει ο πολίτης με λιγότερη Δικαιοσύνη από εκείνους που νομοθετούν γι’ αυτόν; Γιατί να χρειάζεται δεκαπέντε χρόνια για να ακούσει μια τελική κρίση; Γιατί να μετατρέπεται η δίκη σε ισόβια εκκρεμότητα; Γιατί να γίνεται η αναβολή τρόπος απονομής της αδικίας;

Ως πότε θα ανεχόμαστε να είμαστε κράτος που αρνείται την απόδοση της Δικαιοσύνης προς τους πολίτες του; Καθυστέρηση 15 και 20 ετών είναι αρνησιδικία. Δεν είναι "έτσι είναι τα πράγματα". Είναι αρνησιδικία.

Ως πότε λοιπόν η αρνησιδικία θα είναι "ο τρόπος που δουλεύει η Δικαιοσύνη"; Ειδικά αν ο τρόπος αυτός είναι άλλος για πολιτικούς και άλλος για πολίτες.

Δεν μιλάμε πια για καθυστέρηση. Μιλάμε για αριθμό προτεραιότητας. Για παράκαμψη της ουράς.

Επίσπευση λοιπόν για την πολιτική τάξη, αλλά τον πολίτη τον αφήνουμε να περιμένει μέχρι να εξαντληθεί ή να πεθάνει.

Ο πολίτης μπορεί να δεχθεί ελλείψεις, φορτωμένα πινάκια, δικαστές που πνίγονται στη δουλειά, διαδικασίες που θέλουν αλλαγές. Αυτό που δεν μπορεί να δεχθεί είναι ότι η δική του ζωή μπορεί να περιμένει, ενώ η ζωή ενός πολιτικού πρέπει να προστατευθεί από την ίδια καθυστέρηση που ο ίδιος υφίσταται σαν μοίρα.

Ναι λοιπόν, να υπάρξει επίσπευση, αλλά να ανοίξει για όλους. Αν υπάρχουν προθεσμίες, να μπουν για όλους. Αν θέλουμε να σταματήσει το θέατρο των αναβολών, να σταματήσει πρώτα για εκείνους που δεν έχουν γραφείο στη Βουλή, ούτε ασυλία, ούτε πρόσβαση.

Διότι χωρίς ισονομία, δεν έχουμε Δικαιοσύνη.

Έχουμε σειρά προτεραιότητας με χαρτάκι στον πάγκο με τα τυριά του Σκλαβενίτη.

Όταν η πρώτη θέση κρατιέται για την εξουσία, ενώ ο πολίτης περιμένει δεκατρία, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια, τότε δεν χρειαζόμαστε καμία άλλη διάγνωση.

Μπανανία…

https://www.capital.gr/o-agis-beroutis-grafei/3990226/exoume-dikaiosuni-gia-olous/