Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα ξυπνήσει πριν από όλους ένα κυριακάτικο πρωινό, μόνο και μόνο για να γεμίσει το σπίτι μυρωδιές, με εκείνους τους κεφτέδες που όσο κι αν μεγαλώσεις, όσο κι αν ταξιδέψεις, ποτέ δεν θα βρεις ξανά τόσο νόστιμους. 

Υπάρχει ένας άνθρωπος που με πόνο σε φέρνει στη ζωή και από εκείνη τη στιγμή ξεχνά πολλές φορές τη δική της. Που θα στερηθεί αθόρυβα για να μη στερηθείς εσύ. Που θα φοβηθεί για σένα περισσότερο απ’ όσο φοβάται για τον ίδιο της τον εαυτό. Που θα ξυπνήσει μέσα στη νύχτα, από τον συναγερμό της καρδιάς της, μόνο και μόνο επειδή άκουσε έναν θόρυβο ή έναν βήχα από το δωμάτιό σου. Που θα μείνει ξάγρυπνη σαν αιώνιο φωτοκύτταρο ανίχνευσης κίνησης, μέχρι να ακούσει το κλειδί στην πόρτα και να ξέρει πως γύρισες ασφαλής.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που η αγκαλιά του είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου όλα μοιάζουν να διορθώνονται, ταχυδακτυλουργικά όπως σε ένα μαγικό κουτί. Το φιλί της το πιο δυνατό παυσίπονο, που καμιά φαρμακευτική εταιρεία δεν έχει καταφέρει να το αντιγράψει ακόμη. Η φωνή της η πιο γνώριμη παρηγοριά, που εμπνέει εμπιστοσύνη για εξομολόγηση. Που θα καταλάβει από το βλέμμα σου ότι κάτι δεν πάει καλά, ακόμη κι όταν γελάς και θα απορήσεις πολλές φορές, αν έχει διδακτορικό στην ψυχολογία. 

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα μείνει άυπνος δίπλα στο κρεβάτι σου όταν είσαι άρρωστος και αντέχει γιατί μέσα της ρέει άφθονο φυσικό red bull. Που θα ακουμπήσει το μάγουλό της στο μέτωπό σου ξανά και ξανά μέσα στη νύχτα, εκείνο το αλάνθαστο θερμόμετρο της αγάπης που δεν το βρίσκεις στην αγορά. Που θα σε σκεπάσει ενώ κοιμάσαι γιατί “έπεσε η θερμοκρασία” και εσύ χουχουλιάζοντας ίσα που θα χαμογελάσεις και θα αλλάξεις πλευρό. Που θα κάνει την προσευχή της σιωπηλά, μόνο και μόνο για να είσαι καλά, με εκείνο το φτού .. φτού... που θα το κάνει αμέτρητες φορές μέχρι να αφυδατωθεί. Και το πιο παράξενο είναι πως θα παρακαλούσε να πάρει εκείνη τον πόνο σου αν μπορούσε.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα κρατήσει το βιβλίο για να σε διαβάσει ενώ τα μάτια της κλείνουν από την κούραση. Που ταυτόχρονα ξέρει μαθηματικά, γλώσσα, φυσική, ιστορία, γεωγραφία, ξένες γλώσσες. Που θα τρέξει από τη δουλειά στο σπίτι κι από το σπίτι στις υποχρεώσεις χωρίς ποτέ να πει “κουράστηκα”. Κι όμως, πάντα θα βρει τη δύναμη να σε ρωτήσει “έφαγες;”, “πώς πήγε η μέρα σου;”, “είσαι καλά;”. 

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα σου βάλει κρυφά ένα τοστ, ένα μήλο ή λίγα χρήματα στην τσάντα “για ώρα ανάγκης” ακόμα και αν η ηλικία σου είναι μεταξύ 30 και 40 ετών. Που θα σου φωνάξει “πάρε μια ζακέτα” ακόμη κι όταν έξω έχει ήλιο. Που θα κόψει το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό και θα το αφήσει δίπλα σου δήθεν τυχαία. Που θα πει “εγώ δεν πεινάω”, μόνο και μόνο για να φας εσύ λίγο παραπάνω.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα χαρεί περισσότερο απ’ όλους στις επιτυχίες σου. Που θα καμαρώνει σαν να έχει δίπλα της τον κύκνο και όχι το ασχημόπαπο. Που θα σου φέρει εκείνη την πάστα πριν από τις Πανελλήνιες “για να γράψεις καλά”, λες και μέσα στη ζάχαρη είχε κρύψει όλη της την πίστη σε σένα. Που θα δακρύσει κρυφά όταν σε δει να προχωράς, γιατί μόνο εκείνη θυμάται πόσες φορές λύγισες μέχρι να τα καταφέρεις.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που όταν φύγεις για σπουδές θα σου στέλνει φαγητό σε τάπερ με το λεωφορείο, γιατί μέσα της πάντα θα πιστεύει πως δεν τρως αρκετά. Που θα σου έχει βάλει μέσα στο κουτί και σοκολάτες, γιατί θα πει που να τρέχει το παιδί στο super market, τώρα που διαβάζει. Που θα ανοίγει το ψυγείο σου όταν επιστρέφεις σπίτι και θα λέει “δεν έχεις τίποτα να φας”, ακόμη κι αν είναι γεμάτο. Που θα κρατά το παιδικό σου δωμάτιο σχεδόν ίδιο, τα κουκλάκια και τα αυτοκινητάκια στην ίδια θέση σαν να περιμένει κάθε μέρα να γυρίσεις πάλι μικρός.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα κοιτάζει από το παράθυρο μέχρι να σε δει να φτάνεις. Που θα κρατά το κινητό στο χέρι μέχρι να δει εκείνο το “έφτασα”. Και μόνο τότε θα ηρεμεί η καρδιά της.

Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα συγχωρέσει λόγια που την πλήγωσαν, φωνές που δεν της άξιζαν, στιγμές που την ξέχασες. Που θα πονέσει από σένα και παρ’ όλα αυτά θα συνεχίσει να σ’ αγαπά με την ίδια δύναμη. 

Υπάρχει ένας άνθρωπος που κρατά ακόμη κάπου φυλαγμένες τις παιδικές σου ζωγραφιές, τα τετράδια, ίσως κι εκείνο το άχαρο δωράκι που της είχες κάνει μικρός και για εκείνη άξιζε περισσότερο από οτιδήποτε ακριβό στον κόσμο. Ένας άνθρωπος που πολλές φορές θα κλάψει κρυφά για να μη σε βαραίνει. Που θα κάνει την αγωνία προσευχή και την κούραση χαμόγελο.

Ένας άνθρωπος που περνά μια ζωή ολόκληρη αγαπώντας κάποιον περισσότερο κι από τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί αγάπη είναι να θέλεις να κάνεις τα ίδια και την επόμενη μέρα! Αυτή είναι η ΜΑΝΑ! Παρόλο τη φθορά, ακούραστη υπομένει για να δίνει αγάπη και την επόμενη ημέρα.

Και το πιο σκληρό είναι πως μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι κάποια μέρα δεν θα ακούσεις ξανά εκείνο το ανιαρό ή καταπιεστικό ή φαινομενικά ανούσιο  “ντύσου καλά”, εκείνο το “έφαγες;”, εκείνο το “πρόσεχε”. Κάποια μέρα θα έδινες τα πάντα μόνο για να ακούσεις άλλη μία φορά τη φωνή της μέσα στο σπίτι. Στις λεπτομέρειες κρύβεται η ευτυχία και μια τέτοια λεπτομέρεια είναι και η μάνα, όταν νομίζουμε ότι μεγαλώσαμε και είμαστε ανεξάρτητοι.

Το κείμενο αυτό, είναι αφιερωμένο σε όλες τις μανάδες, ως ένδειξη κατανόησης και ευγνωμοσύνης. Για εκείνες που θα γίνουν μάνες και για εκείνες που έφυγαν, αλλά πάντα υπάρχουν δίπλα μας. Για εκείνες που αξιώθηκαν να γίνουν γιαγιάδες. Για αυτές που αγωνίστηκαν να μας δώσουν ένα καλύτερο μέλλον. Για τις ψυχούλες που φωτίζουν τη μέρα μας πριν την ανατολή του ηλίου!

Στις μέρες μας έχουμε ξεχάσει τις αξίες της μάνας, ίσως και αυτό να είναι ένα αίτιο που συμβάλει στην αυξημένη εμφάνιση περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας. Πατεράδες ας θυμόμαστε τις μανάδες τις δικές μας και των παιδιών μας!          

Γεώργιος Μουζόπουλος MSc, PhD Χειρουργός Ορθοπαιδικός ΓΝ Λακωνίας – ΝΜ Σπάρτης