της Μαρίας Τσιρώνη (Καθηγήτρια Παθολογίας Πανεπιστήμιο Πελ/σου, Μέλος Κ.Π.Ε. ΠΑΣΟΚ)
Η νέα ελαιοκομική περίοδος ξεκίνησε με αγωνία, απογοήτευση και έντονο προβληματισμό! Για χιλιάδες παραγωγούς, η συγκομιδή έχει πάψει να είναι η ανταμοιβή ενός χρόνου σκληρής δουλειάς και έχει μετατραπεί σε έναν οικονομικό αγώνα με αβέβαιο αποτέλεσμα!
Οι τιμές παραγωγού πιέζονται, ενώ ο καταναλωτής εξακολουθεί να πληρώνει ακριβά το ελαιόλαδο στο ράφι. Πού καταλήγει τελικά η υπεραξία του ελληνικού ελαιολάδου και γιατί δεν φτάνει σε εκείνον που το παράγει; Αλήθεια 3,20 ευρώ στο χωράφι και 9 ευρώ στο ράφι !!!
Ο παραγωγός πληρώνει πανάκριβα λιπάσματα, καύσιμα, φυτοφάρμακα, νερό και καλλιεργητικές εργασίες. Αντιμετωπίζει ημερομίσθια που φτάνουν τα 70 και 80 ευρώ, ενώ συχνά δεν βρίσκει ούτε εργατικά χέρια για να μαζέψει τις ελιές του. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχει να αντιμετωπίσει τις εισαγωγές από την Τυνησία και άλλες χώρες, τις αδυναμίες στους ελέγχους, τις νοθείες και τις Ελληνοποιήσεις!
Την ίδια ώρα, οι μεγάλοι εμπορικοί παράγοντες διαθέτουν σαφώς μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη από τον μεμονωμένο παραγωγό. Η αγορά χρειάζεται διαφάνεια, ελέγχους και κανόνες. Δεν μπορεί όλο το κόστος και το ρίσκο να φορτώνονται στον αγρότη, ενώ η εμπορική υπεραξία να χάνεται στην πορεία μέχρι το ράφι!
Και εδώ οι ευθύνες της σημερινής κυβέρνησης είναι μεγάλες και συγκεκριμένες!
Εδώ και χρόνια γνωρίζει το πρόβλημα, αλλά οι ουσιαστικές λύσεις παραμένουν ζητούμενο. Πού είναι η αποτελεσματική πολιτική για τη μείωση του κόστους παραγωγής; Πού είναι η οργανωμένη λύση για τους εργάτες γης; Πού είναι οι συστηματικοί έλεγχοι στις εισαγωγές και στην αγορά; Πού είναι η ουσιαστική προστασία του αγροτικού εισοδήματος;
Δεν αρκούν οι εξαγγελίες, οι επισκέψεις στα χωράφια και οι φωτογραφίες με τους παραγωγούς. Η αγροτική πολιτική κρίνεται στην πράξη, όχι στις δημόσιες σχέσεις. Και η επίκληση της ελεύθερης αγοράς δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την απουσία κρατικής ευθύνης και ελέγχου!
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η ψυχολογική εξάντληση των ίδιων των παραγωγών. Άνθρωποι που δούλεψαν έναν ολόκληρο χρόνο, επένδυσαν χρήματα και προσωπικό κόπο, σήμερα κοιτάζουν τα ελαιόδεντρά τους και αναρωτιούνται αν αξίζει να μπουν στο χωράφι για τη συγκομιδή!
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της κρίσης! Όταν ο παραγωγός δεν έχει ούτε τα χρήματα ούτε το κουράγιο να μαζέψει τις ελιές του, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς οικονομικό!
Είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό!
Η Λακωνία αλλά και ολόκληρη η ελληνική ύπαιθρος δεν μπορούν να επιβιώσουν με υποσχέσεις!
Δεν μπορεί το ελληνικό ελαιόλαδο να είναι πανάκριβο για τον καταναλωτή και ο άνθρωπος που το παράγει να μην μπορεί να ζήσει από αυτό!
Η σημερινή κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τους αγρότες με επικοινωνιακές διακηρύξεις και να αναλάβει τις ευθύνες της. Γιατί δεν μπορεί να μιλά για ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση, όταν οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανό τον πρωτογενή τομέα οδηγούνται στην οικονομική ασφυξία και την εγκατάλειψη!
Εδώ και τώρα να σταματήσουν οι εισαγωγές ελαιολάδου από τρίτες χώρες και να στηριχθεί το Ελληνικό ελαιόλαδο!
Οι αγρότες δεν ζητούν ελεημοσύνη! Ζητούν δικαιοσύνη, αξιοπρεπές εισόδημα και τη δυνατότητα να συνεχίσουν να παράγουν!
Και ας γίνει επιτέλους κατανοητό! Η εγκατάλειψη των ελαιώνων δεν θα είναι ευθύνη εκείνων που δεν θα μπορούν να τους καλλιεργήσουν! Θα είναι και αποτέλεσμα των πολιτικών εκείνων που είχαν την υποχρέωση να τους προστατεύσουν και δεν το έκαναν!
Χωρίς παραγωγούς δεν υπάρχει ελληνικό ελαιόλαδο! Και χωρίς αγρότες δεν υπάρχει ελληνική ύπαιθρος!
