Η Ιστορία διδάσκει.

Απλώς μιλάει σε άδειες αίθουσες.

Στη Βενεζουέλα επαναλαμβάνεται το παλιό έργο, οι ισχυροί φορούν το προσωπείο του σωτήρα, κρατούν στο ένα χέρι το διεθνές δίκαιο και στο άλλο το μαχαίρι. Όταν τελειώσει η παράσταση, μένει μόνο το αίμα και μια ανακοίνωση του ΟΗΕ — γραμμένη σε γλώσσα ουδέτερη, δηλαδή νεκρή.

Το διεθνές δίκαιο δεν καταργήθηκε· απλώς ανακυκλώνεται. Όπως τα χαρτιά. Χρήσιμο όταν βολεύει, άχρηστο όταν ενοχλεί. Οι κυρώσεις βαφτίζονται «ανθρωπιστικές», οι επεμβάσεις «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και οι λαοί «παράπλευρες απώλειες». Η γλώσσα έχει μάθει να πλένει τα χέρια της καλύτερα κι από τον Πιλάτο.

Κάποτε μας έλεγαν πως ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια όπλα — αρκεί η ψυχολογία, η διαφήμιση, η χειραγώγηση. Ο Ελύτης το φοβήθηκε. Μα να που η Ιστορία γέλασε. Τα όπλα είναι εδώ. Τα σώματα πέφτουν όπως πάντα. Και οι πόλεμοι μυρίζουν ακόμα μπαρούτι, όχι power point.

Η Βενεζουέλα δεν «απέτυχε». Απέτυχε να υπακούσει. Κι αυτό, στον κόσμο των αυτοκρατοριών, είναι το μόνο ασυγχώρητο αμάρτημα. Όποιος δεν γονατίζει, πρέπει να διδαχθεί. Αν δεν μάθει με την πείνα, θα μάθει με τη φωτιά.

Και φυσικά, οι πιστοί μαθητές της υποτέλειας σπεύδουν. Δηλώσεις, χειραψίες, σιωπές βολικές. Όταν μια κυβέρνηση έχει μάθει να ακούει τηλεφωνήματα αντί για τον λαό της, δεν χρειάζεται να ρωτήσεις με ποιανού το μέρος θα σταθεί.

Ζούμε στην εποχή των τεράτων. Όχι γιατί εμφανίστηκαν ξαφνικά, αλλά γιατί έπαψαν να κρύβονται. Ο τραμπισμός δεν είναι παρένθεση· είναι προειδοποίηση. Μιλάει ανοιχτά για πυρηνική ισχύ, για έναν κόσμο που κυβερνάται σαν εταιρεία ασφαλείας.

Μπροστά σε αυτή τη βαρβαρότητα, δεν υπάρχουν σωτήρες. Ούτε από τη Δύση, ούτε από την Ανατολή. Η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι εναλλακτική ηθική· είναι άλλη γεωγραφία ισχύος. Όποιος περιμένει λύτρωση από αυτοκρατορίες, απλώς αλλάζει αφέντη.

Η μόνη απάντηση είναι παλιά και πάντα δύσκολη, αντίσταση. Ένα διεθνιστικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, με τους εργαζόμενους στο τιμόνι.

Η Βενεζουέλα είναι κυρίαρχη χώρα.

Ο λαός της δεν χρειάζεται κηδεμόνες.

Η Ιστορία θα γράψει.

Το ερώτημα είναι αν θα είμαστε απλώς μια υποσημείωση σιωπής

ή μια πρόταση αντίστασης.