Η ανακύκλωση δεν μπορεί να περιμένει

Γράφει ο Λάμπρος Λαμπρόπουλος 

Πέρα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τη λειτουργία των «σπιτιών ανακύκλωσης», υπάρχει μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί... η οργανωμένη συλλογή πλαστικών μπουκαλιών είχε αποτέλεσμα.

Εκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια δεν κατέληγαν στους κοινούς κάδους, στους δρόμους, στα ρέματα και τελικά στο φυσικό περιβάλλον.

Συγκεντρώνονταν και οδηγούνταν προς ανακύκλωση, δίνοντας μια δεύτερη ζωή σε ένα υλικό που αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές προκλήσεις της εποχής μας.

Σήμερα, μετά το κλείσιμο των συγκεκριμένων σημείων, δημιουργείται ένα εύλογο ερώτημα.

Πού πηγαίνουν πλέον όλα αυτά τα πλαστικά μπουκάλια;

Γιατί η διακοπή μιας δράσης ανακύκλωσης χωρίς να υπάρχει άμεσα ένα εξίσου αποτελεσματικό ή καλύτερο εναλλακτικό σύστημα δημιουργεί ένα σημαντικό κενό.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται απλώς να ακούει για την ανακύκλωση. Χρειάζεται υποδομές, εύκολη πρόσβαση, συνέπεια και μετρήσιμο αποτέλεσμα.

Αν τα «σπιτάκια» είχαν προβλήματα, αυτά πρέπει να διορθωθούν.

Αν υπήρχαν ζητήματα λειτουργίας, οικονομικής διαχείρισης ή αποτελεσματικότητας, πρέπει να αξιολογηθούν με στοιχεία.

Αυτό όμως δεν αναιρεί την ανάγκη για ανακύκλωση.

Το ζητούμενο δεν είναι να υπερασπιστούμε ή να καταργήσουμε μια συγκεκριμένη μορφή ανακύκλωσης.

Το ζητούμενο είναι να μη χαθεί ο στόχος.

Λιγότερα πλαστικά στο περιβάλλον και περισσότερα υλικά στην ανακύκλωση.

Γιατί ένα πλαστικό μπουκάλι που δεν καταλήγει στη φύση είναι κέρδος για όλους.

Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να γνωρίζουμε ποιο είναι το επόμενο βήμα.